Cook & SpiritΓαστρονομία

Πήλιο: Μια “αγκάλη” που τη λένε Πλατανιά

Πέρα μακριά βλέπεις τα λατομεία του μάρμαρου. Είναι το βουνό κατασκαμμένο. Φεύγαμε συχνά για κει με το φουσκωτό να κάνουμε ψαροντούφεκο. Χρυσά νιάτα, βουτούσαμε ως κάτω να ψάξουμε τα θαλάμια, πέντε, δέκα μέτρα, όση ανάσα είχαμε, να βρούμε χταπόδια, κανένα ροφό, όχι δα τίποτα μεγάλους, αυτούς άλλοι τους κατάφερναν.

Πέρα μακριά είναι τα λατομεία και τα βλέπεις από τον Πλατανιά στο βάθος δεξιά, ενώ αν αποφασίσεις να χαράξεις πορεία προς τ’ αριστερά θα βρεις την παραλία με τον μικρό καταρράκτη, κάποτε το ιστιοφόρο ενός Γερμανού να κρέμεται από τους γάντζους πάνω από το νερό κι ύστερα τη σπηλιά, τόπος δροσερός, να ξαποστάσεις. Τόπος ευλογημένος…

Ένα τέταρτο του αιώνα πριν, πρώτη φορά στο ψαροχώρι του Νότιου Πηλίου, ευλογηθήκαμε να ξαποστάσουμε μεσημέρι στο «Ρεμέτζο», το ταβερνάκι του Μιχάλη. Καλοκαίρι ήταν, τέσσερεις ενήλικες και τρεις κόρες-πιτσιρίκια- η μια δικιά μου.

-«Tι έχετε να μας φέρετε;»

– «Κάτι θα βρούμε», απάντησε αυτό το χρυσό παιδί.

Και έφερνε ώσπου στο τέλος ρωτούσε: «Χορτάσατε;» κι εμείς λέγαμε «ναι», αλλά αυτός θα έφερνε ακόμα το κάτι παραπάνω.

Ήταν εκείνα τα σαγανάκια του που λάτρευα να τα περιχύνω με λεμόνι, πλην όμως δεν τα προλάβαινα γιατί ώσπου να πεις τρία τα σπάραζαν οι μικρές μας, μέχρι που στο τέλος έλεγα «ένα σαγανάκι ακόμα αποκλειστικά για μένα», το έπαιρνα και άλλαζα τραπέζι. Πάντα με ένα εικοσιπενταράκι τσίπουρο στην παλάμη.

Και βέβαια ήταν ότι καλό έβγαζε η θάλασσα. Θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη μάνα μου να τρώει με βουλιμία μύδια, στρείδια, πίνες, γυαλιστερές, ότι δεν ανεχόταν να βλέπει ο πατέρας μου στο τραπέζι στην Αθήνα. Και να βγάζει η έρημη τα απωθημένα της…

Κι ήταν ακόμα η μάνα του Μιχάλη, εκείνον τον χειμώνα που έκτιζα το σπίτι μου στον Λαύκο και δούλευα σαν το σκυλί, που με τάιζε φασολάδα ή φακές κι ύστερα μου έλεγε «Το παιδί λείπει στις ελιές, δεν ξέρω λεβέντη μου πόσο κάνει το φαγητό που σου ‘βαλα, όταν θα γυρίσει ο γιος μου βρίσκετε τον λογαριασμό»…

Χρόνια που τα μαλλιά μόλις είχαν αρχίσει να γκριζάρουν, ευτυχισμένα χρόνια, όπως και τώρα, μα τον Θεό που τα μαλλιά είναι ολόλευκα.

Χρόνια που σνομπάραμε την παραλία δίπλα στη μεγάλη προβλήτα που δένουν τα καΐκια και προτιμούσαμε τη δεύτερη στα δεξιά μας ή που παίρναμε τη βάρκα για να πάμε στην τρίτη, την επονομαζόμενη «Μικρό» κι ας είναι η μεγαλύτερη απ’ όλες. Πας εκεί κι απ’ ένα μονοπάτι, όπου μια ελιά απλώνει σαν κρεβάτι τον κορμό της.

Κι ύστερα ρωτάς ενώ κρατάς πάντα το ποτηράκι με το τσίπουρο στο χέρι κι αφού έχεις πάρει μια μπουκιά από χταποδοκεφτέ: «Ρε συ Μιχάλη, πως έγινε ο Πλατανιάς;»

Κι αρχίζει μια αφήγηση που σε πάει πολύ πίσω, πριν ακόμα λυτρωθεί το Πήλιο από την Οθωμανική αυτοκρατορία, γι αυτό το απάνεμο φυσικό λιμάνι, την «αγκάλη», όπως λένε τα όμοιά του, οι παλιοί καπεταναίοι, λέξη που μου δίδαξε ο καπετάν Θανάσης Τζίκας, μια αφήγηση που έχει να κάνει με τις δεκάδες ιστιοφόρα που πρόσμεναν αρόδο προκειμένου να φορτώσουν τα καλά του τόπου και να τα μεταφέρουν στον Βόλο ή αλλού. Κρασί και λάδι και ελιές και καρύδια και σταφύλια και βέβαια σύκα, νωπά ή αποξηραμένα και το τσίπουρο που είχε βράσει στα καζάνια.

Κι εκεί πάνω υπήρξε η ανάγκη για έναν χώρο: να τρώνε οι ναυτικοί και να κοιμούνται χωρίς να σείεται ο κόσμος κάτω από τα ποδάρια τους. Κι έτσι το 1884 χτίζεται το πρώτο σπίτι στον Πλατανιά. Δεν βάζω όρκο, γιατί σίγουρα θα υπήρχαν και τα πετρόκτιστα καλύβια, όπου έμεναν οι οικογένειες στο μάζεμα της ελιάς. Ένας χώρος για τα ζώα, τα μουλάρια κι ένας για τους ανθρώπους.

Όμως το 1884 χτίστηκε με πορσελάνη από τη Σαντορίνη στα δεσίματα της πέτρας – για να μην το πάρει η θάλασσα – και με ξύλα στιβαρά από τη Ρουμανία το νυν «Ρεμέντζο». Μπακαλοταβέρνα κάτω και υπνωτήριο στον όροφο.

Και τώρα τι; Πολλά καινούργια σπίτια, η ανοικοδόμηση άρχισε το -80, λίγα τα πέτρινα παλιά, όμως, αχ ψυχή μου, να κάθεσαι σ’ αυτή τη «σούδα» που είναι το «Ρεμέτζο» και να χαζεύεις τα καΐκια, που παρατάσσονται το ένα δίπλα στ’ άλλο στο μόλο. Και να φωνάζεις: «Ένα γύρω τσίπουρα ακόμα Μιχάλη» κι αυτός να σου αντιφωνάζει «έρχονται». Και για λογαριασμό, μην τα ρωτάτε …Όμως είναι κι άλλα: ο Μάριος πέντε χρονών παιδί που βγήκαμε από του Μιχάλη Φλεβάρη μήνα κι είδε το χταπόδι που είχε ξενερίσει κι έπεσα στο νερό τσίτσιδος για να το βγάλω, πάγωσα αλλά το πήρα, είναι ο Δημήτρης που καθάριζε σουπιές και μα γαμοσταύριζε γιατί τον τραβούσαν βίντεο οι τουρίστες, είναι τα νεύρα της Λουκίας και το χέρι της Νάντιας ζεστό μέσα στο δικό μου, είναι η Ειρήνη και η χαρά της και στα ύστερα είναι το γέλιο της Ελπίδας. Είναι πολλά…

Φέτος ο καπετάν Αλέκος με φίλεψε ψάρια και γαρίδες, φέτος ψάρεψα σουπιές δίπλα απ’ το μόλο, φέτος πάντα κολύμπησα στον Πλατανιά με μιαν αγάπη, στα σταθερά τοπία της ψυχής μου όπου χρόνια τώρα έχω βάλει κι αυτόν τον τόπο. Για πάντα. Ευλογημένος…

ΙΝFO:

Πλατανιάς Ρεμέντζο: τηλ. 2423 071011

Σπύρος Τσακίρης

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ-VIDEOGRAPHER Γεννήθηκε το 1962 στη Ζαχάρω Ηλείας. Από πολύ νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία. Από το 1987 εργάζεται στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», καλύπτοντας όλα τα μεγάλα ελληνικά και διεθνή γεγονότα. Από το 1999 είναι υπεύθυνος του φωτογραφικού τμήματος της εφημερίδας (καθημερινό, κυριακάτικο φύλλο, www.enet.gr). Έχει καλύψει θέματα όπως: Εμφύλιος στη Βοσνία, 1o και 2ο Πόλεμο του Κόλπου, εμφύλιος στο Λίβανο, πτώση Σοβιετικής Ένωσης, γεγονότα στην Αλβανία, πτώση Τσαουσέσκου στη Ρουμανία, Κοσσυφοπέδιο '89, εμφύλιος στη Ρουάντα, πείνα στην Αφρική, Κούρδοι, τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, καθώς και τα γεγονότα στην Παλαιστίνη και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πέρα από την επικαιρότητα, έχει φωτογραφήσει σε χώρες όπως: Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία, Συρία, Σαουδική Αραβία, Αρμενία, Τανζανία, Κένυα, Νότιος Αφρική, Αίγυπτος, Κύπρος, Ολλανδία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Αυστρία, αποτυπώνοντας τη διαφορετικότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας και την παρουσία της στο περιβάλλον. Παράλληλα, έχει συνεργαστεί με το διεθνή τύπο, με το γαλλικό πρακτορείο IMAPRESS και το γερμανικό ACTION PRESS. Θέματά του έχουν δημοσιευθεί στα μεγαλύτερα ελληνικά και ξένα περιοδικά, όπως «ΓΑΙΟΡΑΜΑ», «Flame of Life», «ΔΙΦΩΝΟ», ελληνικό και ισπανικό «National Geographic», “STERN”, “TIME”, “PARIS MATCH”, “NEWSWEEK” κλπ. Από το 2009 είναι μέλος του IEPA (International Environment Photographers Association). Επίσης είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας). Φωτογραφίες του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, σε διεθνή μουσεία. Επίσης φωτογραφία του βρίσκεται στην παγκόσμια συλλογή για τις καλύτερες φωτογραφίες του αιώνα που πέρασε. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Έχει ολοκληρώσει μεγάλα projects με θέματα «Τα παιδιά μπροστά στο νέο αιώνα», «Οι άνθρωποι του τύπου στην Ελλάδα», «Ψαράδες», «Άνθρωπος και Περιβάλλον». Ασχολείται παράλληλα με τη σκηνοθεσία multimedia και ντοκιμαντέρ. Έχει ολοκληρώσει τέσσερα ντοκιμαντέρ. Συγκεκριμένα τα μικρού μήκους «Vrooom» 32΄, «Μπαϊάσα – Βοβούσα» 17΄ και «Ο Θησαυρός της Λιμνοθάλασσας» 17΄, το οποίο και βραβεύθηκε το 2003 από το National Geographic και προβλήθηκε στο φεστιβάλ ECOCINEMA 2003. Επίσης το ντοκιμαντέρ, μεγάλου μήκους «Flamingo» 90΄, μία μουσική ταινία με τους Πυξ Λαξ που κυκλοφόρησε στην αγορά με τη μορφή DVD. Ακόμη, για λογαριασμό της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» σκηνοθέτησε το 2014 το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους «ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ». Σήμερα συνεργάζεται με μεγάλα ελληνικά και διεθνή ειδησεογραφικά ΜΜΕ και διδάσκει σε σεμινάρια και δυναμικά workshops, δίνοντας έμφαση στα multimedia. Δημιούργησε την ιστοσελίδα www.carnetdevoyage.gr και εργάζεται ως Φωτογράφος του Προέδρου της Βουλής, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τέλος, συνεχίζει να δημιουργεί ντοκιμαντέρ με ενδιαφέρουσες ιστορίες. https://www.instagram.com/tsakiris.photography/ Spyros Tsakiris Photography|Facebook/ tsakirisphotographer@gmail.com

Xρήστος Σιάφκος

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο στη Σικελία της Ιταλίας. Έχει εργαστεί αρχικά ως ρεπόρτερ και στη συνέχεια ως υπεύθυνος τμημάτων και αρχισυντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά, σχεδόν πάντα στο χώρο του πολιτιστικού ρεπορτάζ, με πιο πρόσφατο σταθμό την «Ελευθεροτυπία». Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1999 με το μυθιστόρημα " Ένας χωρισμός" . Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "Υγρός Αύγουστος" και "Γλυκιά ζωή" . Συμμετείχε στις συλλογές διηγημάτων "Viverepericolosamente", "Chercherla… France", "Το λιμάνι της ζωής μου", "Σου γράφω ένα γράμμα" και "Ιστορίες στον αφρό". Έγραψε τη βιογραφία του Τάσου Ζωγράφου με τίτλο "Σκηνικό ζωής" αλλά και αυτή του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο "Σε πρώτο πλάνο". Το 2011 έγραψε το "Νεόπτωχος ζητεί λύσεις επειγόντως". Το 2014 κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο "Τέλος; Εποχής" από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος. Έχει μεταφράσει μυθιστορήματα, δοκίμια και ποίηση από τα ιταλικά.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button

This function has been disabled for Carnet de Voyage .