City StoriesΕλλάδα

Δωμάτια με θέα

Οι ώρες στα νοσοκομεία, περνούν αργά, παρά πολύ αργά. Ο χρόνος έχει έναν δικό του ρυθμό, βασανιστικό τις περισσότερες φορές.

Σε κάνει η ” ανάγκη” και εγκλιματίζεσαι γρήγορα. Νοιώθεις οικεία κι επειδή “κρέμεσαι” από άλλους, νοιώθεις τον χώρο δικό σου…

Γρήγορα, όμως διαπιστώνεις πως έχεις ανάγκη να κοιτάξεις έξω. Να δώσεις στα μάτια σου δρόμο και πολλές φορές, για να ξεφύγεις από σκέψεις που σου προκαλούν πόνο, να τους δώσεις και “τροφή”.

24 ώρες βρέθηκα κι εγώ σε αυτή την κατάσταση κι όχι σε κάποιο από τα γνωστά νοσοκομεία, μα σε μια κλινική, κάπου πίσω από το κτίριο της ΔΕΗ στην Αγησίλαου.

Στο κέντρο της Αθήνας. Στην καρδιά της Αθηναϊκής Chinatown. Στις παρυφές της πάλαι ποτέ αριστοκρατίας των Αθηνών. Μερικές δεκάδες μέτρα από την πλατεία της Ομόνοιας, το πολύ ένα χιλιόμετρο από τον Παρθενώνα.athens_1

Σήμερα, μια κοινωνία σε πλήρη αποσύνθεση. Σε παρακμή. Άστεγοι, εξαϋλωμένα πρεζάκια, νωχελικές πόρνες, Κινέζοι πραματευτές, Πακιστανοί ρακοσυλλέκτες, ντόπιοι, να υποδέχονται το πρωινό φως, σαν να το ξέρουν από παλιά.

Με το πρώτο φως της μέρας, αρχίζουν όλα να ξυπνούν. Άνθρωποι, πουλιά, γατιά, σκύλοι. Όλοι παίρνουν τον δρόμο που τους βαραίνει, για να τους πάει που; Τα μάτια μου, με εκείνο το πρώτο φως, πέφτουν πάνω στο τεράστιο ΠΩΛΕΙΤΑΙ, που στέκει εκεί, απέναντι μου, μάλλον πολύ καιρό και καρτερεί…Λίγο αριστερά, εκεί που βρισκόταν το Ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα, που οικοδομήθηκε το 1890 στην οδό Πειραιώς, μεταξύ των οδών Μυλλέρου και Θερμοπυλών, με κληροδότημα του ομογενούς εμπόρου Γεωργίου Χατζηκώνστα (1753-1845).

Το κτίριο του ιδρύματος δεν υπάρχει πια αλλά διασώζεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου που είχε ανεγερθεί μεταξύ των ετών 1899-1901 στο εσωτερικό του περιβόλου του, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ernst Ziller (1837-1923). Πρόκειται για μια εκκλησία του λεγόμενου “νέο-ρωμανικού” ρυθμού, με τους χαρακτηριστικούς πυργίσκους στις εξωτερικές ακμές.

Εκείνο το κομμάτι στα μάτια μου, με τα σπιτάκια του Θησείου στο βάθος, την Αγία Μαρίνα και το Αστεροσκοπείο, μου θυμίζουν πολύ έντονα την Ιερουσαλήμ. Αυτό ήταν και η αφορμή. Να δω. Η αιτία ήταν να ξεφύγω… Κάθε φορά που στρέφω κάπου τα μάτια μου, εικόνες ξετυλίγονται, σαν παλιά εικονογραφημένα. Εικόνες με ιστορίες. Στα αυτιά μου, από το απέναντι διαμέρισμα, φτάνει ένα τραγούδι παλιό, που στα χρόνια του είχε γίνει μεγάλο σουξέ και που πρόσφατα το ξανά ανακάλυψαν οι διαρκώς “ερωτευμένοι”.athens_2

”Μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε ”, θαρρώ είναι ο τίτλος και το τραγουδούσε ο Φίλιππος Νικολάου. Τα μάτια μου σε μια καρδιά ζωγραφισμένη στον τοίχο του ερειπωμένου εργοστασίου. Χάσκουν ορφανές από τους τοίχους οι κολώνες του, με μια μισογκρεμισμένη σκεπή, την σκουριασμένη υδρορροή και μέσα στα σπλάχνα του, απόκληροι να μαζεύουν παλιοσίδερα.Το γαλάζιο, χαλαρωτικό αλήθεια είναι, χρώμα του δωματίου, δεν βοηθάει και δεν εξωραΐζει τα όσα συμβαίνουν έξω από αυτό.

Η νεαρή, ξανθιά, οδοκαθαρίστρια του δήμου, δεν ταράζετε, που στην διπλανή κολώνα νεαρός “ξαλαφρώνει”…

Αποστρέφω τα μάτια μου και όπου κοιτάζω βλέπω συρματοπλέγματα, να φρουρούν τις ιδιοκτησίες.

Συρματοπλέγματα, όχι εκείνα τα απλά, αλλά τα άλλα, που θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη ή φυλακή. Όλοι μας φυλακισμένοι. Όλοι μας σε έναν πόλεμο, χωρίς ορατό εχθρό και έτσι πολεμάμε ο ένας τον άλλον. Στην μία πλευρά η κινέζικη σημαία. Στον τοίχο απέναντι να κυματίζει η ελληνική. Έτσι να δηλώνεις την ύπαρξη σου μέσω συμβόλων. Αλλά να περπατάς τον ίδιο δρόμο, να αναπνέεις τον ίδιο αέρα και να πίνεις το ίδιο νερό. Το ιδιωτικοποιήσουν ή όχι.athens_4

Πάντα θα με εντυπωσιάζουν οι παλιές πολυκατοικίες της Αθήνας. Οι γραμμές τους, η ασχήμια τους, είναι στοιχεία που με κάνουν όχι μόνο να τις προσέχω, μα να μου αρέσουν κιόλας. Μα εκείνο που στα αλήθεια με μαγεύει, είναι οι ιστορίες και οι άνθρωποι, που οι τοίχοι κρύβουν. Δυο μπαλκόνια το ένα πάνω από το άλλο. Στο πρεβάζι ο βασιλικός (μάλλον εκεί είναι η κουζίνα), βγαίνει η νοικοκυρά, ποτίζει, σκουπίζει και κλείνει πίσω της τον ήλιο που άρχισε να γίνεται επίμονος, και δυνατός.

Στον ακριβώς από κάτω όροφο, κάτι που ποτέ δεν είχα ξαναδεί. Ένα εκκλησάκι, σαν και αυτά που συναντάμε στις εθνικές οδούς. Τι ιστορία να κρύβει ετούτο το διαμέρισμα; Οι σκισμένες νάιλον σακούλες, μάχονται τα cd απλωμένα στα μπαλκόνια. Όλο και λιγότερα ασπρόρουχα.athens_5

Η Αγησιλάου, να ζει στον κόσμο της και στον ίδιο κόσμο, δύο ερωτευμένα περιστέρια, συνεχίζουν να φλερτάρουν αδιάφορα…

Μέσω
Φωτογραφίες, Κείμενο: Σπύρος Τσακίρης

Σπύρος Τσακίρης

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ-VIDEOGRAPHER Γεννήθηκε το 1962 στη Ζαχάρω Ηλείας. Από πολύ νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία. Από το 1987 εργάζεται στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», καλύπτοντας όλα τα μεγάλα ελληνικά και διεθνή γεγονότα. Από το 1999 είναι υπεύθυνος του φωτογραφικού τμήματος της εφημερίδας (καθημερινό, κυριακάτικο φύλλο, www.enet.gr). Έχει καλύψει θέματα όπως: Εμφύλιος στη Βοσνία, 1o και 2ο Πόλεμο του Κόλπου, εμφύλιος στο Λίβανο, πτώση Σοβιετικής Ένωσης, γεγονότα στην Αλβανία, πτώση Τσαουσέσκου στη Ρουμανία, Κοσσυφοπέδιο '89, εμφύλιος στη Ρουάντα, πείνα στην Αφρική, Κούρδοι, τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, καθώς και τα γεγονότα στην Παλαιστίνη και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πέρα από την επικαιρότητα, έχει φωτογραφήσει σε χώρες όπως: Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία, Συρία, Σαουδική Αραβία, Αρμενία, Τανζανία, Κένυα, Νότιος Αφρική, Αίγυπτος, Κύπρος, Ολλανδία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Αυστρία, αποτυπώνοντας τη διαφορετικότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας και την παρουσία της στο περιβάλλον. Παράλληλα, έχει συνεργαστεί με το διεθνή τύπο, με το γαλλικό πρακτορείο IMAPRESS και το γερμανικό ACTION PRESS. Θέματά του έχουν δημοσιευθεί στα μεγαλύτερα ελληνικά και ξένα περιοδικά, όπως «ΓΑΙΟΡΑΜΑ», «Flame of Life», «ΔΙΦΩΝΟ», ελληνικό και ισπανικό «National Geographic», “STERN”, “TIME”, “PARIS MATCH”, “NEWSWEEK” κλπ. Από το 2009 είναι μέλος του IEPA (International Environment Photographers Association). Επίσης είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας). Φωτογραφίες του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, σε διεθνή μουσεία. Επίσης φωτογραφία του βρίσκεται στην παγκόσμια συλλογή για τις καλύτερες φωτογραφίες του αιώνα που πέρασε. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Έχει ολοκληρώσει μεγάλα projects με θέματα «Τα παιδιά μπροστά στο νέο αιώνα», «Οι άνθρωποι του τύπου στην Ελλάδα», «Ψαράδες», «Άνθρωπος και Περιβάλλον». Ασχολείται παράλληλα με τη σκηνοθεσία multimedia και ντοκιμαντέρ. Έχει ολοκληρώσει τέσσερα ντοκιμαντέρ. Συγκεκριμένα τα μικρού μήκους «Vrooom» 32΄, «Μπαϊάσα – Βοβούσα» 17΄ και «Ο Θησαυρός της Λιμνοθάλασσας» 17΄, το οποίο και βραβεύθηκε το 2003 από το National Geographic και προβλήθηκε στο φεστιβάλ ECOCINEMA 2003. Επίσης το ντοκιμαντέρ, μεγάλου μήκους «Flamingo» 90΄, μία μουσική ταινία με τους Πυξ Λαξ που κυκλοφόρησε στην αγορά με τη μορφή DVD. Ακόμη, για λογαριασμό της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» σκηνοθέτησε το 2014 το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους «ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ». Σήμερα συνεργάζεται με μεγάλα ελληνικά και διεθνή ειδησεογραφικά ΜΜΕ και διδάσκει σε σεμινάρια και δυναμικά workshops, δίνοντας έμφαση στα multimedia. Δημιούργησε την ιστοσελίδα www.carnetdevoyage.gr και εργάζεται ως Φωτογράφος του Προέδρου της Βουλής, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τέλος, συνεχίζει να δημιουργεί ντοκιμαντέρ με ενδιαφέρουσες ιστορίες. https://www.instagram.com/tsakiris.photography/ Spyros Tsakiris Photography|Facebook/ tsakirisphotographer@gmail.com

Σχετικά Άρθρα

Back to top button

This function has been disabled for Carnet de Voyage .