FeaturedTravel StoriesΕλλάδα

Πάχη Μεγάρων: Η γνωστή μας άγνωστη

Κοίτα να δεις τώρα πώς, χωρίς πολλές προετοιμασίες, τηλέφωνα, γκουγκλαρίσματα, μας προέκυψε εκδρομή ημερήσια, ανάσα πραγματική, ούτε καν μια ώρα, από το κέντρο της Αθήνας.

Πάχη, το επίνειο των Μεγάρων, λίγα χιλιόμετρα μετά τη Νέα Πέραμο. Πόσες φορές δεν είχα δει, από τα μικράτα μου κιόλας, την ταμπέλα στην Εθνική αλλά ποτέ δεν υπήρχε χρόνος για να ξεστρατίσω. Τώρα όμως το μικρό, όχι τόσο όσο θα περίμενε κανείς, ψαροχώρι, ήταν ο προορισμός!

Ο καιρός ούτε καν θύμιζε φθινόπωρο όταν ξεκινήσαμε, τελευταίο σαββατοκύριακο του Οκτώβρη προς την Αθηνών-Κορίνθου με προορισμό τα Μέγαρα. Κι επειδή πάντα θέλουμε να βλέπουμε καινούριες διαδρομές, ακολουθήσαμε την ταμπέλα για Νέα Πέραμο, αντί να συνεχίσουμε στην οτοστράντα μέχρι την επίσημη έξοδο για Μέγαρα.

Βέβαια αυτή την εποχή φτιάχνονται κομμάτια της παλιάς εθνικής και υπάρχουν συνεχείς παρακάμψεις, αλλά η μικρή ταλαιπωρία άξιζε τον κόπο. Ακόμη και η εμπειρία του να περάσεις ανάμεσα από το “δάσος” των διυλιστηρίων που γραφικά δεν τα λες, αλλά σε εντυπωσιάζουν με το μέγεθός τους, είναι ενδιαφέρουσα.

Από δίπλα ο Σαρωνικός να αστραποβολάει μέσα στο δυνατό ήλιο και λογής λογής πλοία να κάνουν τις περαντζάδες τους. Από τα πλοιάρια που πιάνουν Πέραμα (όχι του Πειραια, αλλά της Νέας Περάμου) Σαλαμίνα μέχρι τάνκερ και φορτηγά. Μπορεί να μην προκαλούν τη λαχτάρα που σου δίνουν τα επιβατικά, αλλά έχουν κι αυτά την ομορφιά τους.

Κι αφού χορτάσαμε ηλιοκατάνυξη στη Νέα Πέραμο και χαζέψαμε στον ορίζοντα απέναντι την Σαλαμίνα, τους ψαράδες αλλά και τα τροφεία “φρούτων της θάλασσας” (μύδια κλπ) συνεχίσαμε για Πάχη.

Μάλλον είχαν πολλοί την ίδια ιδέα με μας, γιατί όπως αποδείχτηκε, η Πάχη τα τελευταία χρόνια έχει πολύ πέραση και για τα πάχη της και για τα κάλλη της. Και δεν είναι σχήμα λόγου…

Η περιοχή αναδεικνύεται ως δημοφιλής όχι μόνο λόγω του όμορφου κολπίσκου της, ιδανικού για περαντζάδες, αλλά κι επειδή έχει βγάλει υψηλή γαστρονομική φήμη. Όπως λένε οι καλά γνωρίζοντες, στην Πάχη θα φας από τα πιο φρέσκα ψάρια της ζωής σου, ενώ μπορείς να προμηθευτείς και θαλασσινά για το σπίτι.

Την ώρα που φτασαμε τον κεντρικό δρόμο του χωριού είχε κίνηση. Ναι ναι. Σημειωτόν ένα πράγμα. Ωρα αιχμής και για τους φίλους του καφέ, αλλά και για εκείνους που τρώνε νωρίς στις ταβέρνες.

Η χαμηλή ταχύτητα με ώθησε να παρατηρήσω γύρω, τριγύρω…

Απέναντι από την Πάχη μπορεί να διακρίνει κανείς δύο νησιά. Το Μικρό και Μεγάλο νησί της Πάχης (πιο γνωστή ως Παχάκι).

Επίσης στο σημείο όπου τελειώνει ο λιμενοβραχίονας, είδα την Παναγίτσα αφιερωμένη στη Γέννηση της θεοτόκου, εκκλησία ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία χρόνια, λόγω της τοποθεσίας της δίπλα στο κύμα του Σαρωνικού, καθώς την επιλέγουν πολλοί για γάμους και βαφτίσεις.

Γενικά η περιοχή έχει μεγάλη ιστορία καθώς εδώ βρισκόταν η Νίσαια της αρχαιότητας. Ένα λιμάνι μεγάλης στρατηγικής σημασίας, το οποίο πότε περνούσε στα χέρια των Αθηναίων και πότε των Μεγαρέων –άλλωστε οι τελευταίοι το θεωρούσαν επίνειο της πόλης τους. Όμως η ακριβής της θέση δεν έχει εντοπιστεί: πολλοί πιστεύουν ότι δεν βρίσκεται στην ξηρά, μα βυθισμένη στη θαλάσσια έκταση μεταξύ του σύγχρονου οικισμού και της Μικρής Πάχης. Το σημερινό χωριό ιδρύθηκε βέβαια σε πολύ νεότερα χρόνια, όταν έφτασαν εδώ άνθρωποι από τη Λακωνία· στους οποίους το μέρος θύμισε τη γενέτειρά τους, οπότε αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα. Στην Πάχη επίσης βυθίστηκε το αντιτορπιλικό Ψαρά τον Απρίλιο του 1941, όπου υπάρχει και σήμερα μνημείο των πεσόντων ακριβώς μπροστά στο λιμάνι. Το μνημείο έχει φτιαχτεί για τους 37 άνδρες που έχασαν τη ζωή τους ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, μετά από γερμανική αεροπορική επίθεση. Κάθε χρόνο οι τοπικές αρχές διοργανώνουν και σχετική εκδήλωση μνήμης.

Μια ταμπέλα προειδοποιητική, που ομολογώ δεν την είχα ξαναδεί κάπου αλλού, μου τόνωσε την καλή εντύπωση που ήδη είχα αρχίσει να σχηματίζω για το μέρος.

Φτάσαμε στο τέλος του κόλπου και στρίψαμε αριστερά. Μετά από λίγα μέτρα είδαμε την ταμπέλα προς Αγιο Γεώργιο.

Κι αυτή η παράκαμψη ήταν το μεγάλο μπόνους της εκδρομής.

Όμορφο το εκκλησάκι, ο Αη Γιώργης, στα χρώματα των κυκλαδίτικων ναών και αρκετά παλιό. καθώς η κατασκευή του χρονολογείται στην περίοδο της Τουρκοκρατίας (κατά τον 17ο αιώνα). Οσο για τη θέα; Όλα τα λεφτά. Με ορίζοντα τον Σαρωνικό η Πάχη από ψηλά μοιάζει κουκλίστικη, ενώ στα δεξιά προβάλουν και οι κοντινές της παραλίες Βαρέα και Αγία Τριάδα.

Κι από την πίσω πλευρά η Αεροπορική Βάση της Πάχης με τα λογής ελικοπτερα παραταγμένα και κάποια από αυτά, έτοιμα για δράση.

Χαζέψαμε για ώρα από το λόφο του Αγίου Γεωργίου παρατηρώντας κάθε γωνιά. Πάντα όλα μοιάζουν πιο όμορφα από ψηλά.

Εγώ σχεδόν σε νιρβάνα σκεφτόμουν πως μπορεί να αλλάξει η διάθεση 40 μολις χλμ μακριά από την πολη. Και ανάσα πήρα και θάλασσα μύρισα και “ξαναγνώρισα” μετά από χρόνια την Κακιά Σκάλα, όπως είναι γνωστή η απόκρημνη παράκτια περιοχή της Δυτικής Αττικής, στη βορειοδυτική ακτή του Σαρωνικού Κόλπου που κάποτε ήταν ο φόβος και τρόμος των οδηγών.

Γιατί μετά την Πάχη συνεχίσαμε για μερικά χιλιόμετρα στην παλιά Εθνική, σε εκείνες τις “κορδέλες” όπως τις έλεγαν οι παλιοί, με τα απόκρημνα βράχια και την άμορφη θέα προς την Πελοπόννησο.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία στην Κακιά Σκάλα έμενε ο Σκίρωνας, ένας μεγαλόσωμος άνδρας που κρατούσε ένα τσεκούρι. Όταν περνούσε κάποιος ξένος, ο Σκίρωνας τον έβαζε να του πλύνει τα πόδια και όταν αυτός έσκυβε τον κλοτσούσε και έπεφτε από τα βράχια, ενώ στην ακτή ήταν ένα χελωνοειδές τέρας που περίμενε το θύμα για να το κατασπαράξει. Τέτοια ήταν η φήμη του που ονομαζόταν «Σκιρωνίδες πέτρες» από το όνομά του. Ο Θησέας κατάφερε και έριξε τον Σκίρωνα στον γκρεμό και απάλλαξε τους ταξιδιώτες από αυτόν.

Χωρίς το φόβο του Σκίρωνα και με χαλαρή διάθεση -τι όμορφο που είναι να μην βιάζεσαι και να απολαμβάνεις την ακτογραμμή- κάναμε πίσω μπρος ένα κομμάτι της Κακιάς Σκάλας. Ακόμη και οι γραμμές του τρένου άλλοτε από πάνω κι άλλοτε από κάτω απο την άσφαλτο έδιναν χάρη στη διαδρομή.

Στην επιστροφή κάναμε μια στάση στην παραλία της Ελευσίνας.

Ενας τόπος που πάντα με γοητεύει κι εύχομαι σύντομα να ξαναγυρίσω. ΄Αλλωστε είναι μία ακόμη άμορφη εκδρομή, δίπλα στην Αθήνα. Επιφυλάσσομαι.

Ντορίτα Λουκίσσα

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να εργάζεται σε έντυπα, αρχικά καλύπτοντας το διεθνές ρεπορτάζ. Σύντομα πέρασε στον χώρο των media και ασχολήθηκε με τον θαυμαστό τότε και ελπιδοφόρο ακόμη χώρο της τηλεόρασης, για λογαριασμό εφημερίδων και περιοδικών. Από άποψη δεν εργάστηκε ποτέ στην τηλεόραση, αλλά μόνο στο ραδιόφωνο και συγκεκριμένα του ΣΚΑΙ, την εποχή της άνοιξης της ιδιωτικής ραδιοφωνίας. Με το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας -τελευταία εφημερίδα στην οποία εργάστηκε- αποφάσισε να στραφεί στο διαδίκτυο και να ανακαλύψει την αδιάκοπη δραστηριότητα του ίντερνετ, συνεργαζόμενη με διάφορες ιστοσελίδες. Παράλληλα δραστηριοποιείται στο χώρο των multimedia.

Σπύρος Τσακίρης

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ-VIDEOGRAPHER Γεννήθηκε το 1962 στη Ζαχάρω Ηλείας. Από πολύ νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία. Από το 1987 εργάζεται στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», καλύπτοντας όλα τα μεγάλα ελληνικά και διεθνή γεγονότα. Από το 1999 είναι υπεύθυνος του φωτογραφικού τμήματος της εφημερίδας (καθημερινό, κυριακάτικο φύλλο, www.enet.gr). Έχει καλύψει θέματα όπως: Εμφύλιος στη Βοσνία, 1o και 2ο Πόλεμο του Κόλπου, εμφύλιος στο Λίβανο, πτώση Σοβιετικής Ένωσης, γεγονότα στην Αλβανία, πτώση Τσαουσέσκου στη Ρουμανία, Κοσσυφοπέδιο '89, εμφύλιος στη Ρουάντα, πείνα στην Αφρική, Κούρδοι, τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, καθώς και τα γεγονότα στην Παλαιστίνη και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πέρα από την επικαιρότητα, έχει φωτογραφήσει σε χώρες όπως: Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία, Συρία, Σαουδική Αραβία, Αρμενία, Τανζανία, Κένυα, Νότιος Αφρική, Αίγυπτος, Κύπρος, Ολλανδία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Αυστρία, αποτυπώνοντας τη διαφορετικότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας και την παρουσία της στο περιβάλλον. Παράλληλα, έχει συνεργαστεί με το διεθνή τύπο, με το γαλλικό πρακτορείο IMAPRESS και το γερμανικό ACTION PRESS. Θέματά του έχουν δημοσιευθεί στα μεγαλύτερα ελληνικά και ξένα περιοδικά, όπως «ΓΑΙΟΡΑΜΑ», «Flame of Life», «ΔΙΦΩΝΟ», ελληνικό και ισπανικό «National Geographic», “STERN”, “TIME”, “PARIS MATCH”, “NEWSWEEK” κλπ. Από το 2009 είναι μέλος του IEPA (International Environment Photographers Association). Επίσης είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας). Φωτογραφίες του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, σε διεθνή μουσεία. Επίσης φωτογραφία του βρίσκεται στην παγκόσμια συλλογή για τις καλύτερες φωτογραφίες του αιώνα που πέρασε. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Έχει ολοκληρώσει μεγάλα projects με θέματα «Τα παιδιά μπροστά στο νέο αιώνα», «Οι άνθρωποι του τύπου στην Ελλάδα», «Ψαράδες», «Άνθρωπος και Περιβάλλον». Ασχολείται παράλληλα με τη σκηνοθεσία multimedia και ντοκιμαντέρ. Έχει ολοκληρώσει τέσσερα ντοκιμαντέρ. Συγκεκριμένα τα μικρού μήκους «Vrooom» 32΄, «Μπαϊάσα – Βοβούσα» 17΄ και «Ο Θησαυρός της Λιμνοθάλασσας» 17΄, το οποίο και βραβεύθηκε το 2003 από το National Geographic και προβλήθηκε στο φεστιβάλ ECOCINEMA 2003. Επίσης το ντοκιμαντέρ, μεγάλου μήκους «Flamingo» 90΄, μία μουσική ταινία με τους Πυξ Λαξ που κυκλοφόρησε στην αγορά με τη μορφή DVD. Ακόμη, για λογαριασμό της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» σκηνοθέτησε το 2014 το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους «ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ». Σήμερα συνεργάζεται με μεγάλα ελληνικά και διεθνή ειδησεογραφικά ΜΜΕ και διδάσκει σε σεμινάρια και δυναμικά workshops, δίνοντας έμφαση στα multimedia. Δημιούργησε την ιστοσελίδα www.carnetdevoyage.gr και εργάζεται ως Φωτογράφος του Προέδρου της Βουλής, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τέλος, συνεχίζει να δημιουργεί ντοκιμαντέρ με ενδιαφέρουσες ιστορίες. https://www.instagram.com/tsakiris.photography/ Spyros Tsakiris Photography|Facebook/ tsakirisphotographer@gmail.com

Σχετικά Άρθρα

Back to top button

This function has been disabled for Carnet de Voyage .