Το προστάζουν οι μέρες’, θα σου πει ο άλλος, ‘μα είναι μέρες γιορτών’ , θα προσθέσει ο επόμενος, ‘τα παιδιά’, θα πει ένας τρίτος, ‘τα μαγαζιά, να δουλέψουν τα μαγαζιά’…

Χρώματα, λαμπιόνια, μουσικές, ευχές, αρπαχτές, υπερβολές…

Μια πόλη που όλοι τη ‘βιάζουν’  350 μέρες τον χρόνο, δεν την σώζουν οι 15 των γιορτών και τι γιορτών!

Το κιτς και η κακογουστιά στα «κόκκινα», η επιδειξιομανία και η σπατάλη στα ίδια, σεβασμός στην παράδοση ανύπαρκτος, σωτηρία καμία.

Όχι μια, ούτε δύο, μα πολλές βόλτες στην πόλη και στις γειτονιές της ήταν αρκετές για να με πείσουν πως οι άνθρωποι στην πλειονότητα τους έχουν γυρίσει την πλάτη στην «υπερβολή της πλατείας». Όχι μην έχετε αυταπάτες, δεν συμβαίνει αυτό γιατί έχει κερδίσει η ώριμη σκέψη και η αισθητική. Έχουν γυρίσει την πλάτη στην «υπερβολή της πλατείας» , γιατί αυτή την υπερβολή την έχουν μεταφέρει στο σπίτι τους, μαζί με την ψεύτικη ευδαιμονία που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Και ξάφνου προβάλει ο Παρθενώνας, αγέρωχος, μέσα από τα συμπλέγματα του επίδοξου καλλιτέχνη που διάλεξε τον στολισμό στην Αρεοπαγίτου και κλείνει το μάτι στην Αθήνα.

Ένα πορτοκαλί μπαλόνι που αγοράστηκε με τόση αγάπη είναι αυτό που ζεσταίνει τελικά την καρδιά ενός παιδιού αυτά τα Χριστούγεννα.

Ένα δέντρο στη πλατεία Συντάγματος έριξε και φέτος τα φύλλα του για να μην στολιστεί και είναι πάντα τόσο περήφανο.

Η Αθήνα είναι πάντα ομορφότερη τη νύχτα και πιο φιλόξενη. Και θα γιορτάσει με τον τρόπο της κι αυτά τα Χριστούγεννα, αδιαφορώντας για τα φτιασίδια της..

Και του χρόνου…

Καλές γιορτές!