Εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε που και που διακοπές… Να ξεφεύγουμε για λίγο από τη σκληρή και αγχωτική πραγματικότητα. Να φορτίζουμε τις μπαταρίες. Να βρισκόμαστε πιο κοντά στη φύση.

Λίγο πριν τις γιορτές λοιπόν, αποφασίσαμε κι εμείς να πάμε να βρούμε χιόνι και να περάσουμε τα Χριστούγεννα μακριά από το σπίτι.

Ρωτήσαμε αρχικά τιμές, στους ξενώνες στο Πόζαρ. Εκπληκτική περιοχή, απίστευτα όμορφη φύση, θερμά λουτρά, καυτοί καταρράκτες , παράδεισος. Και λίγο πιο πάνω το Καιμακτσαλάν, με το υπέροχο χιονοδρομικό… Τιμή τρίκλινου, η χαμηλότερη που βρήκαμε 160 ευρώ. Απρόσιτη για το πορτοφόλι μας. Μετά κοιτάξαμε στο Μπάνσκο, στη Βουλγαρία.

Διαμερισματάκι καινούριο, κρεβατοκάμαρα, καθιστικό, τζάκι, κουζίνα, μπάνιο και ζέστη στο φουλ (ανοίγαμε τα παράθυρα), 40 ευρώ.

Άρα, μαντεύετε που πήγαμε…

bansko_4

Το Μπάνσκο έχει εξελιχθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Η πόλη βρίσκεται στα 936 μέτρα υψόμετρο και το χιονοδρομικό απέχει 15-20΄λεπτά , με το αυτοκίνητο ή το τελεφερίκ.

Κόσμος πολύς, Έλληνες πολλοί, σκιέρ πάρα πολλοί και όλων των ηλικιών. Θαυμάσιες πίστες, φοβερή οργάνωση, εξαίρετες εγκαταστάσεις, lift για όλες τις πίστες, 4 μονάδες πρώτων βοηθειών κ.λ.π.

Παντού, μπορούσε κανείς να νοικιάσει εξοπλισμό για σκι, ή να περπατήσει στο χιονισμένο δάσος, να βολτάρει με το τελεφερίκ, να κάνει πατινάζ σε ένα μεγάλο παγοδρόμιο στο κέντρο της πόλης. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Ξερός και παγωμένος αέρας και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Σκουφιά λοιπόν, γάντια , κασκόλ κ.λ.π , μόλις βγαίναμε έξω.

Η φωτογραφική μηχανή πάγωνε. Είχα κι ένα φόβο συνέχεια μη μου χαλάσει.

unnamed

Εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο απ όλα ήταν η κάθοδος με το τελεφερίκ. Μια διαδρομή 20 λεπτών, πάνω από το χιονισμένο και κατάφυτο δάσος, δίπλα και πάνω από τις πίστες και μέσα από στενά περάσματα-κατεβασιές. Ήταν λερωμένα τα τζάμια και δεν μπορούσα να βγάλω πολύ καθαρές φωτογραφίες.

Ωραία ήταν η αλλαγή, ξεκουράστηκε το πνεύμα και αυτό το επιβεβαίωσε και η κόρη μας που φεύγοντας μας είπε: «Νιώθω ότι λείπουμε πάνω από 10 μέρες..»

Το ίδιο ένιωθα κι εγώ…

ΜΕΣΩΦωτογραφίες, Κείμενο: Ρούλα Σιλιντζή
ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ Είμαι καθηγήτρια Οικονομολόγος, σε Δημόσιο Λύκειο της Λάρισας. Ειμαι 53 ετών, παντρεμένη με τον Αδριανό Λέκκα. Εχουμε 3 παιδιά (μια κόρη μαζί και δύο γιους του συζύγου) και 3 εγγόνια. Εκτός από την οικογένειά μου, που αυτονόητα την αγαπώ πολύ, μου αρέσει πολύ η δουλειά μου, πράγμα που το θεωρώ προτέρημα για τον άνθρωπο, τα ταξίδια που θεωρώ ότι μας ανοίγουν τα μάτια - αν θέλουμε να δούμε - και τα τελευταία χρόνια η φωτογραφία μέσα από την οποία ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Αγαπώ το διάβασμα και το νερό.Τη μουσική, τις βόλτες, το ποδήλατο και ότι με κάνει να νιώθω ζωντανή και δημιουργική.