Μια Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των Περσών
Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Φαίδων Καστρής
Από 25 Φεβρουαρίου κάθε Τετάρτη στις 21:00 στο Θέατρο Φούρνος
Από τις 29 Δεκεμβρίου και για 12 παραστάσεις, η σκηνή του Θεάτρου Φούρνος μεταμορφώθηκε σε ένα “παρεκκλήσι”, μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, εκεί όπου ο πρωταγωνιστής γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών, στα πάθη στους αιώνες των ανθρώπων. Από τις 25 Φεβρουαρίου 2026 και για οκτώ ακόμη παραστάσεις, κάθε Τετάρτη, ο Φαίδων Καστρής θα συνεχίσει στον ίδιο χώρο την Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των “Περσών”.
Μια παράσταση «λειτουργία», μια επιμνημόσυνη δέηση όπου ο ηθοποιός-μύστης-ιερέας-κοσμοναύτης στο χρόνο, ενσαρκώνει τις μορφές στο έργο του Αισχύλου, σε μια κρύπτη, πλάι στον τάφο του Δαρείου. Στο αρχαίο αυτό κτίσμα, που λειτουργεί σαν μουσείο αλλά και σαν τόπος ιερός για τον ίδιο, η κρύπτη γίνεται ένας «πανάγιος τάφος» κι ακόμη ένας χώρος με ευρήματα κι εγκαταστάσεις μιας θεοτόκου Άτοσσας κι ενός μισού αγγέλου και προδρόμου, ενός αγγελιοφόρου που μας οδηγεί σε μια ακολουθία των παθών των Περσών. Μια τελετουργία που μοιάζει σαν μια ετήσια γιορτή κατάνυξης και μνήμης των παθών, της Άτης και της πτώσης, του πνιγμένου λυγμού, του θρήνου γι’ αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες, αλλά και του Ποιητή η επωδός: “Η ματωμένη γη στο θαλασσόβρεχτο νησί του Αίαντα για πάντα κράτησε αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες”.
Ο ηθοποιός- ιερέας βιώνει την λειτουργία του, μοιράζεται με πάθος την αναβίωση των επεισοδίων μιας άλλης Μεγάλης Εβδομάδας, μιας κατάβασης στα έγκατα της ύπαρξης του αρχαίου και μαζί του μέλλοντος ανθρώπου… Είμαστε εμείς οι Πέρσες, είμαστε πάντα εμείς που με τα τρίσκαλμα, με τα ανάλαφρα πλοία χαθήκαμε, είμαστε εμείς οι ηττημένοι, δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς!
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Mετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα
Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Φαίδων Καστρής
Μουσική σύνθεση: Στέφανος Κοζάνης
Video art: Στέφανος Κοσμίδης
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Σκηνικά: Νίκος Δεντάκης
Κοστούμια: Δόμνα Ζαφειροπούλου
Χειροποίητες ενδυματολογικές εξαρτήσεις: Στέλλα Ζαφειροπούλου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες: Ιουλία Λαδογιάννη
Αφίσα: Βίκτωρ Μελίστας
(Οι μουσικοί: Στέφανος Κοζάνης-πιάνο,
Νεκτάριος Σταματέλος– νέυ,
Χρυσόστομος Μπουκάλης– κοντραμπάσο,
Νίκος Σιδηροκαστρίτης-τύμπανα,
ηχογράφηση και μίξη στα Artracks Studios από τον Γιώργο Πρινιωτάκη)
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Αrt Ensemble
Διεύθυνση Παραγωγής: Ντορίτα Λουκίσσα
Παραγωγή: Stage Productions – Γιώργος Σταματόπουλος
Eρμηνεύει ο Φαίδων Καστρής
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ:
Βίβιαν Μητσάκου https://theaterproject365.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1…/…
Μόλις βγήκα από το Θέατρο Φούρνος, όπου παίζεται η παράσταση «Πέρσες» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Φαίδωνα Καστρή, οι πρώτες εντυπώσεις μου, οι πρώτες λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν: Μια παράσταση – ιεροτελεστία. Μια παράσταση σαν εικαστικός πίνακας. Μια παράσταση – ποίημα. Μια ερμηνεία συγκλονιστική.
Ο Φαίδων Καστρής ενσαρκώνει μόνος του όλους τους ρόλους: Άτοσσα, Αγγελιοφόρο, Χορό, Δαρείο, Ξέρξη. Με γρήγορες εναλλαγές, διακυμάνσεις της φωνής και απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων μεταφέρει στη σκηνή την αγωνία, τον θρήνο και την κατάνυξη που συνοδεύουν την πτώση μιας αυτοκρατορίας. Ο ηθοποιός καθίσταται όργανο συλλογικής μνήμης, μεταφέροντας στη σκηνή το πλήθος των συναισθημάτων και των ιστορικών συνεπειών.
Δεν είναι μόνο η τεχνική του που συγκλονίζει. Είναι η ζωντάνια και η ευαισθησία που περνάει μέσα από κάθε κίνηση και κάθε βλέμμα του. Υπήρχαν στιγμές που τα μάτια του Καστρή γίνονταν υγρά, κρατώντας τον πόνο της Άτοσσας, την αγωνία του Ξέρξη, τον θρήνο του λαού. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, στρώνει στη σκηνή δύο μακρόστενα χαλιά, πάνω στα οποία με κόκκινο μολύβι είναι γραμμένα τα ονόματα των νεκρών Περσών. Κάθε όνομα γίνεται ένα μικρό μνημείο και η κίνησή του πάνω στα χαλιά αποκτά σχεδόν ιεροτελεστικό χαρακτήρα. Το κοινό δεν βλέπει απλώς ένα σκηνικό: βλέπει ζωντανή μνήμη, όπου η ιστορία και ο θρήνος γίνονται ορατά και απτά, υπενθυμίζοντας ότι η καταστροφή δεν αφορά μόνο τους ηγεμόνες αλλά και τον λαό που την ανέχεται. Κάθε χειρονομία, κάθε στροφή του σώματος, κάθε αλλαγή φωνής γίνεται έτσι πλήρης έκφραση συναισθήματος και όχι μόνο τεχνικής και η παράσταση μετατρέπεται σε μια εμπειρία απόλυτα ανθρώπινη και συγκλονιστική.
https://theatromusicbooks.blogspot.com/…/blog-post_860… Η προσέγγιση του Φαίδωνα Καστρή στους «Πέρσες» του Αισχύλου, όπως ξεδιπλώνεται στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, δεν αποτελεί μια συμβατική θεατρική αναπαράσταση, αλλά μια βαθιά μυσταγωγική κατάδυση στα έγκατα της ανθρώπινης συντριβής. Μετατρέποντας τον σκηνικό χώρο σε μια ιδιότυπη κρύπτη, μια πνευματική γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο των νεκρών και τους εφιάλτες των ζωντανών, ο δημιουργός επαναφέρει την τραγωδία στην αρχέγονη ρίζα της: την τελετουργία. Εδώ, το δράμα δεν εξιστορείται απλώς, αλλά επιτελείται ως μια «Ακολουθία των Παθών», όπου η πτώση της Περσικής αυτοκρατορίας μεταβολίζεται σε έναν διαχρονικό θρήνο για την ανθρώπινη αλαζονεία και την αναπόφευκτη έλευση της Άτης. Η σκηνή παύει να είναι ένας ουδέτερος τόπος και μεταστοιχειώνεται σε ένα παρεκκλήσι μνήμης, όπου η μορφή της Άτοσσας και του Αγγελιοφόρου αποκτούν τη διάσταση θρησκευτικών συμβόλων, οδηγώντας τον θεατή σε μια εμπειρία κατάνυξης που υπερβαίνει τα όρια της ιστορικής καταγραφής.
Σοφία Φιλιππίδου: “Ο Φαίδων Καστρής μετά την τεράστια επιτυχία του με την Μαρί Πιερ που παιζόταν τρία χρόνια καταπιάνεται με ένα όνειρο ζωής και πατώντας γερά στην κλασική του παιδεία την τεράστια πείρα και το μεγάλο ταλέντο του φτιάχνει μια άρτια, σύγχρονη παράσταση, ένα ζωντανό έργο τέχνης που μας αφορά όλους και μας το προσφέρει με αγάπη. Εξαιρετική μουσική, σκηνογραφία και εικαστικές παρεμβάσεις συμπλήρωσαν την μοναδική ερμηνεία του. Συγχαρητήρια πολλά αξίζουν στον μεγάλο καλλιτέχνη του θεάτρου μας. “
Πηγή Δημητρακοπούλου: “Δεν γράφω εδώ ποτέ για παραστάσεις, άλλωστε συνήθως βλέπω παραστάσεις ανθρώπων που αγαπώ και δεν θα ήμουν αντικειμενική. Αυτή όμως δεν είναι ακριβώς παράσταση, είναι Λειτουργία κι έτσι ακριβώς την ονομάζει ο δημιουργός της.
Ούτε τώρα θα γράψω πως ένιωσα ή κάτι σαν κριτική. Θα γράψω όμως πως είδα ένα σώμα να απογειώνεται και να αλλάζει μορφές, φωνές, συναισθήματα και προσωπικότητες με μια ανυπέρβλητη τεχνική που θα άξιζε να παρακολουθήσουν και να μελετήσουν όσες και όσοι ασχολούνται με την υποκριτική τέχνη ή ενδιαφέρονται για αυτήν. Αν όχι σαν θεατρική Λειτουργία, έστω σαν σεμινάριο τεχνικής. Respect Φαίδων Καστρής”
Μάνια Ζούση: https://artplay.gr/…/quot-oi-perses-eeeimaste-emeis…
“Σπάνιας ερμηνευτικής δεινότητας, υψηλής εσωτερικής θερμοκρασίας και ιδιαίτερης σκηνικής ευφυΐας και διάνοιας ηθοποιός, ο Φαίδων Καστρής, βαθύς και εκρηκτικός, με πρωτοφανή ρυθμό και κώδικα γλώσσας που μετουσιώνει τις λέξεις σε πράξη, συστήνεται στο κοινό μετά από τριάντα και πλέον χρόνια διαδρομής, με τους Πέρσες του Αισχύλου, παίζοντας ο ίδιος όλους τους ρόλους της τραγωδίας.”
Βάσω Βασιλαδιώτη: “Μια κατάδυση στα βάθη του τραγικού κόσμου του Αισχύλου μας χάρισε ο Φαίδων Καστρής με τους «Πέρσες» του στο θέατρο «Φούρνος» της οδού Μαυρομιχάλη.
Η παράσταση μυσταγωγική και κατανυκτική, μεταμορφώνει την σκηνή του θεάτρου σε ιερό παρεκκλήσι, μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, όπου ο ηθοποιός γίνεται γέφυρα μεταξύ ζώντων και νεκρών, ανάμεσα στο ιστορικό γεγονός και τον συμβολικό χρόνο της τραγωδίας. Μια τραγωδία πένθους και μνήμης.
Η μουσικότητα του αρχαίου κειμένου, η συγκλονιστική ερμηνεία και η ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του Φαίδωνα Καστρή, η σκηνική εικαστική δραματουργία, οι υποβλητικοί φωτισμοί, η υπέροχη μουσική και τα πρωτότυπα video art απογειώνουν την συναισθηματική ένταση και καθηλώνουν τους θεατές. Η παράσταση μεταμορφώνεται σε μια τελετουργία, δικαιώνοντας την επιλογή και προσθήκη του υπότιτλου: « Μια λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των Περσών».
Ο Φαίδων Καστρής ως κορυφαίος του χορού και αγγελιοφόρος, ιερέας και μύστης, βασίλισσα Άτοσσα, Δαρείος και Ξέρξης με την ιδιαίτερη κίνησή του, την κλιμακούμενη ένταση και την ευαισθησία, μεταφέρει πλήθος εικόνων και συναισθημάτων στη σκηνή.
Πάνος Τουρλής: https://www.koukidaki.gr/2026/01/perses.html…
“…Ο Φαίδων Καστρής επιτελεί λοιπόν έναν άθλο: παίζει μόνος του όλους τους ρόλους του έργου, αλλάζοντας διακριτικά και όχι υπερβολικά τη φωνή του και με ελάχιστες ενδυματολογικές και σκηνικές παρεμβολές. Θεωρώ μέγα επίτευγμα να απομνημονεύσεις ένα έργο και ταυτόχρονα να το αναπαραστήσεις σε μια θεατρική παράσταση με συναίσθημα, τεχνική αρτιότητα και δεξιοτεχνία και ο πρωταγωνιστής του έργου τα καταφέρνει πολύ καλά…”
Ζωή Τόλη https://www.enetpress.gr/e%ce%af%ce%b4%ce%b1%ce%bc%ce…/…
“Ο τρόπος όμως που «υποκρίνεται» είναι που κάνει τη διαφορά, στο όνομα του πραγματικού θεάτρου και δη σε ποιητικό λόγο. Αν τον χαρακτηρίσω συγκλονιστικό τον τρόπο υπόκρισης, θα θεωρηθεί σίγουρα λίγος, γιατί η ποιότητα και η αλήθεια του Φαίδωνα Καστρή, δεν γίνεται να κρυφτούν, είναι πάντα εκεί με ορθό το ανάστημα. Ο μονόλογος αφορά στο θρήνο για τα πάθη των Περσών, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Ξέρξη, του γιου του Δαρείου, στην ελλαδική επικράτεια.
Είναι αξιοσημείωτη η ερμηνεία του Καστρή, ο οποίος ταυτίζεται με την ουσία του περιεχομένου, μεταφέροντας το θεατή σε σκηνή αρχαίου θεάτρου, υποδυόμενος τον αρχιερέα – μύστη, τον αγγελιαφόρο, την Θεοτόκο Άτοσσα, το Δαρείο, τον Ξέρξη, τον «άριστο « Πέρση» και άλλες μορφές.
Η υποκριτική δεινότητα του Καστρή, γίνεται υπόδειγμα δραματικής τέχνης, με την ικανότητα της «αλλαγής» των ρόλων να δημιουργεί σκηνικό απολύτως εναρμονισμένο με το νόημα του θεατρικού πονήματος. Με το λόγο, την έκφραση και την κίνηση απογειώνεται όλη αυτή η ιερή δέηση, με το νου και το σώμα να αλληλοσυνδέονται σε μια θεία κοινωνία, άρρηκτα, με σεβασμό στον ολοφυρμό, για την αναπόδραστη ήττα, για αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες. Τονίζεται η επωδός του Ποιητή « η ματωμένη γη στο θαλασσόβρεχτο νησί του Αίαντα για πάντα κράτησε αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες».
Γιάννης Κόκκου: Paraliaka.gr
Αν πρέπει να χαρακτηρίσω μόνο με μια λέξη αυτή την παράσταση, θα έλεγα ξεκάθαρα συγκλονιστική!
Η ερμηνεία ξεδιπλώνει όλο το ταλέντο του ηθοποιού, αφού ενσαρκώνει μια σειρά διαφορετικών ρόλων, του Ξέρξη, της βασίλισσας Άτοσσας, του Δαρείου, του Αγγελιοφόρου, αλλά και του Χορού. Με εργαλεία τις αέρινες κινήσεις του στη σκηνή, τη στάση του σώματος, το εκφραστικό και όπου απαιτείται υγρό βλέμμα, αλλά και τις διακυμάνσεις της φωνής του, ο Φαίδων Καστρής καταφέρνει να μεταφέρει στο θεατή την παλέτα συναισθημάτων, που κοινωνεί το έργο, με αμεσότητα και ευαισθησία, την αγωνία, το θρήνο και την κατάνυξη, που συνοδεύουν την πτώση μιας αυτοκρατορίας. Ο ηθοποιός καθίσταται όργανο συλλογικής μνήμης, μεταφέροντας στη σκηνή το πλήθος των συναισθημάτων και των ιστορικών συνεπειών.”
Μάνος Θηραίος: https://mymovie-diary.blogspot.com/2026/01/2026.html…
“Έχει τεράστιο ενδιαφέρον -παρά τις όποιες αντιρρήσεις μπορεί να αρθρώσει κανείς- αυτό το σύγχρονο αλλά συνάμα κλασικό ανέβασμα των “Περσών” τόσο ως προς τη σύλληψη όσο και ως προς την εκτέλεσή του, η οποία οφείλει τα πάντα στην εξαιρετική ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή -που για να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, σκηνοθετεί ο ίδιος τον εαυτό του. Οι μεταπτώσεις, οι μεταμορφώσεις (καίτοι πιο έντονες ορισμένες από όσο προσωπικά θα τις επιθυμούσα), η φωνή, η άρθρωση (λέμε τα αυτονόητα, αλλά τείνουμε να τα ξεχάσουμε) και η τοποθέτηση σώματος και φωνής, σχηματοποιούν έναν όγκο τόσο εύθραυστο στη σκηνή του “Φούρνου” ώστε να επιτυγχάνονται και οι δύο συνθήκες: το “πολυπρόσωπο” του μονολόγου που ουσιαστικά είναι ένα έργο πολλών ρόλων παιγμένο όμως από έναν ηθοποιό (και τι ηθοποιό) συνδυαστικά με τη μυσταγωγία της “Λειτουργίας”, η οποία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της αφήγησης. Σημαντικό ρόλο χωρίς ποτέ να αποσπούν την προσοχή ούτε από την ερμηνεία ούτε από τον λόγο που ακούγεται αυτούσιος, κατέχουν η απρόσμενη μουσική επένδυση του Στέφανου Κοζάνη, οι φωτισμοί του Αποστόλη Τσατσάκου, τα video του Στέφανου Κοσμίδη και ο ευρηματικός σκηνικός διάκοσμος του Νίκου Δεντάκη -κορυφαίας αισθητικής η σκηνή του Δαρείου.”
Κώστας Κούλης https://keysmash.gr/theatrizomai-perses-tou-aischylou…/…
“Η ερμηνεία του είναι πολυεπίπεδη. Δεν πρόκειται απλά για έναν αφηγητή, που εξιστορεί τα όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν. Αφορά στην ουσία ένα μπουκέτο ανθρώπων, που ο καθένας αισθάνεται με τον δικό του τρόπο τα τεκταινόμενα, που ο καθένας πονάει με τον δικό του τρόπο. Το έχουμε πει πολλές φορές. Ο πόλεμος δεν σου δίνει ζωή. Ο πόλεμος ΜΟΝΟ παίρνει ζωές. Ο πρωταγωνιστής γίνεται λοιπόν ο αφηγητής και αφηγούμενος, γίνεται ο γέροντας που έχει μείνει μόνος στην πόλη, μαζί με λοιπούς γέροντες, γίνεται η βασίλισσα, που υπομένει και απομένει, γίνεται ο λεκές της ελευθερίας.
Ένα κείμενο μαγικό, η παλαιότερη πλήρως σωζόμενη τραγωδία, μέσω της οποίας καταλαβαίνουμε το μέγεθος της μεγαλοφυίας του Αισχύλου και το ότι τα μυαλά της αρχαιότητας είχαν αντιληφθεί την ταυτότητα του πολέμου, ως προέκτασης της ανθρώπινης αλαζονείας. Τη μετάφραση ανέλαβε και περαίωσε με αριστοτεχνικό τρόπο η κυρία Νικολέττα Φριντζήλα και τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, ο οποίος έχει μία λαμπρή προ-ιστορία με την εν λόγω παράσταση. Αυτή της η εκδοχή συμβαδίζει με την εσωτερίκευση ενός «αναγκαίου κακού» και της εξωτερίκευσής του σε «κανονικές συνθήκες». Η παραδοχή και η ανάλυση, μέσα από τον πόνο του ανθρώπου. Η αντοχή και η απελπισία, ως μέτρο σύγκρισης και κανόνας περί συμπεριφοράς. Ο κύριος Καστρής θα σταθεί πολύ ψηλά, εκεί μπροστά μας. Θα σωριαστεί στο πάτωμα, πάντα εκεί μπροστά μας. Θα γίνει χίλια πρόσωπα, για να καταλήξει στο εξής ένα. Εκείνου που έχει χάσει από τον πόλεμο.”
Κατερίνα Δημητρακοπούλου Θεατρολόγος . Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών https://www.catisart.gr/perses-aischylos-faidon-kastris/…
“Με αρωγό τη σύγχρονη μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα που επιτρέπει στην τραγωδία του Αισχύλου να αποκτά νέα δυναμική στους χαλεπούς καιρούς που βιώνει η ανθρωπότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Φαίδων Καστρής σκηνοθετεί και ερμηνεύει. Ο έμπειρος ηθοποιός θα ντυθεί τα ενδύματα του ιερέα και θα τελέσει μία δέηση μνημοσύνης για τους νεκρούς των ηττημένων Περσών στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ο Νίκος Δεντάκης μετατρέπει τη σκηνή του θεάτρου σε έναν ναό-κρύπτη με εμφανή τα πλούτη του βασιλείου των Περσών. Δίπλα στον βωμό βρίσκεται θαμμένος και ο Δαρείος. Τα μάτια των θεών είναι παντού και εποπτεύουν στο μαυσωλείο μνήμης και πόνου.
Στον άμβωνα θα σταθεί η Άτοσσα για να αφηγηθεί το όνειρο που την τάραξε, να θρηνήσει τους δεκάδες νεκρούς του βασιλείου της που δεν οφείλεται μόνο στην ανδρεία των Ελλήνων, αλλά κυρίως στον υπερόπτη γιo της. Τα φροντισμένα κοστούμια της Δόμνας Ζαφειροπούλου θα ενδυθεί ο ηθοποιός Φαίδων Καστρής και θα μυηθεί πρώτα εκείνος στη μυσταγωγία της τραγωδίας και με ειλικρινή οδυρμό ψυχής θα την κοινωνήσει στο «ποίμνιο» που παρευρίσκεται στον χώρο. Θα τελέσει με σπαρακτική φωνή, με σώμα που δονείται σε κάθε κίνηση, σε κάθε βήμα μία προσευχή για τους ηττημένους της βίας, του επεκτατισμού, της έπαρσης και του εγωκεντρισμού.
Ο Καστρής μεταμορφώνεται με άνεση στα σημαντικά πρόσωπα του έργου, κήρυκας, Άτοσσα, Δαρείος, Ξέρξης δίνοντας σε καθένα από αυτά κάτι από τη δική του προσωπικότητα.
Βιώνει τον πόνο, την θλίψη, αφήνει δάκρυα λύτρωσης να κυλήσουν και ίσως, έτσι οι άδικα χαμένοι στη ναυμαχία να βρουν τη γαλήνη, τη δύναμη να συγχωρέσουν, και να πορευτούν στη χώρα του Άδη, «καθαροί» πια. Καταπονημένος από την ένταση του πένθους θα αναφωνήσει κοιτάζοντας το ποίμνιο στα μάτια: «Είμαστε εμείς οι Πέρσες, είμαστε πάντα εμείς που με τα ανάλαφρα πλοία χαθήκαμε, είμαστε εμείς οι ηττημένοι, δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς!».
https://www.kalitheasi.gr/…/17383-perses-tou-aisxylou…
Ο Φαίδων Καστρής: ένα σώμα, πολλές ψυχές
Το πιο εντυπωσιακό και καθοριστικό στοιχείο της παράστασης είναι ότι όλοι οι ρόλοι ενσαρκώνονται από έναν μόνο ηθοποιό, από τους πιο ξεχωριστούς και αυθεντικούς που διαθέτει αυτή τη στιγμή το ελληνικό θέατρο, που παράλληλα σκηνοθετεί και όλη αυτή την «τελετουργία». Ο Φαίδων Καστρής υποδύεται την Άτοσσα, τον Αγγελιοφόρο, τον Χορό, τον Δαρείο και τον Ξέρξη — και το κάνει χωρίς θεατρινισμούς, χωρίς κραυγαλέες αλλαγές, χωρίς επίδειξη.
Δεν «παίζει» διαφορετικούς χαρακτήρες με την παραδοσιακή έννοια. Δημιουργεί διαφορετικές εσωτερικές καταστάσεις. Η Άτοσσα έχει τον φόβο και την αγωνία της μητέρας και της εξουσίας. Ο Αγγελιοφόρος κουβαλά την ωμή αλήθεια της καταστροφής. Ο Χορός δεν είναι συλλογικό σώμα, αλλά συλλογική συνείδηση. Ο Δαρείος εμφανίζεται ως μνήμη και προειδοποίηση. Και ο Ξέρξης δεν είναι τύραννος, αλλά άνθρωπος συντετριμμένος από τη συνειδητοποίηση.
Οι μεταβάσεις γίνονται, εκτός απ’ τις ενδυματολογικές και σκηνικές εναλλαγές, με μεταπτώσεις στη φωνή, στον τόνο, στον ρυθμό της αναπνοής, στην κίνηση και στη στάση του σώματος, κυρίως όμως στο βλέμμα. Ο θεατής καταλαβαίνει ποιος μιλά όχι τόσο επειδή του το δείχνουν, αλλά επειδή το αισθάνεται. Η ικανότητά του Φαίδωνα Καστρή του να μεταβαίνει από την απόγνωση στην κομμένη σιωπή και πάλι στην κραυγή, μεταφέρουν τον θεατή από την αφηγηματική θέση στη βιωματική συμμετοχή. Ένα μοναδικό και πολύτιμο «δώρο» που ελάχιστοι ηθοποιοί μπορούν να το προσφέρουν τόσο απλόχερα στο κοινό τους. Ο Φαίδων Καστρής διαθέτει αυτό το σπάνιο χάρισμα. Σε στιγμές, η αίσθηση είναι ότι δεν παρακολουθείς έναν ηθοποιό να παίζει, αλλά έναν άνθρωπο να κουβαλά τη μνήμη ενός ολόκληρου κόσμου που κατέρρευσε.
Αυτή η επιλογή δεν είναι απλώς τεχνικό κατόρθωμα. Είναι βαθιά πολιτική και φιλοσοφική: όλοι οι ρόλοι συνυπάρχουν μέσα στον ίδιο άνθρωπο. Η εξουσία, η μετάνοια, η ήττα, η μνήμη και η συλλογική ευθύνη δεν είναι ξεχωριστές οντότητες· είναι όψεις της ίδιας ανθρώπινης φύσης. Η ερμηνεία του Καστρή δεν είναι απλώς εντυπωσιακή· είναι ψυχική ανάταση και κάθαρση που σε προκαλεί να αναρωτηθείς τι σημαίνει να είσαι ηττημένος — όχι μόνο στον πόλεμο, αλλά στη ζωή, στην κουλτούρα, στην ιστορία.
Η σκηνοθετική γραμμή του Φαίδωνα Καστρή είναι βαθιά στοχαστική: κάθε στιγμή της παράστασης λειτουργεί σαν «κάλεσμα» να αναγνωρίσουμε μέσα μας τις δικές μας μορφές ύβρης και πένθους. Η παράσταση χτίζεται με ρυθμό εσωτερικό. Οι παύσεις δεν είναι κενά, αλλά χρόνος για να «ριζωθεί» ο λόγος μέσα στον θεατή. Η σκηνοθεσία δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει· προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτό τον διάλογο ανάμεσα στο κείμενο και στο παρόν. Αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι απλά η ανάμνηση ενός αρχαίου δράματος· είναι μια προσωπική συνάντηση με το δικό μας είδωλο μέσα σε καταστάσεις εσωτερικής πτώση του ανθρώπου και του πολιτισμού.
Συμπέρασμα: μια παράσταση που σε κοιτά στα μάτια.
Mια παράσταση για την ήττα που κουβαλάμε μέσα μας…
Κωνσταντίνος Μπουγάς: https://www.star.gr/…/perses-toy-aisxyloy-eidame-thn…
“Από τον υπότιτλο «Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των Περσών» είναι ξεκάθαρο ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παράσταση-λειτουργία, έναν εσωτερικό μονόλογο που συνδέει το ιστορικό παρελθόν με τον αέναο πόνο. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής αναμετράται με το σύμπαν των Περσών, εναλλάσσοντας με μοναδική δεξιοτεχνία όλες τις μορφές του έργου. Από τον σπαρακτικό θρήνο του Χορού στην αλαζονεία του Ξέρξη, ο ηθοποιός ελέγχει πλήρως τα εκφραστικά του μέσα, προσφέροντας μια παράσταση-κατάθεση όπου η πτώση της αυτοκρατορίας γίνεται απόλυτα προσωπική.
«Είμαστε όλοι Πέρσες. Είμαστε οι ηττημένοι από τον ίδιο μας τον Πολιτισμό…» τονίζει, σκηνοθετώντας τον εαυτό του με τον πιο ευφάνταστο τρόπο.
Εξαιρετικό, ακριβώς όσο λιτό χρειάζεται, το σκηνικό του Νίκου Δεντάκη, με τη μουσική του Στέφανου Κοζάνη να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα στα 70 λεπτά της παράστασης. Σημαντικό ρόλο παίζουν οι φωτισμοί του Αποστόλη Τσατσάκου.”
Μαρία Μαρή Θετρολογος: https://www.artistico.gr/eidame-thn-parastash-perses-toy… Γράφει: η Θεατρολόγος “Η ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή ήταν πραγματικά συνταρακτική. Εμείς είμαστε οι Πέρσες! Εμείς άξιοι για τα καλύτερα και τα χειρότερα. Ο ηθοποιός μας πρόσφερε μια διδασκαλία, που θα μείνει αξέχαστη στην ιστορία του θεάτρου, για την τοποθέτηση της φωνής του, την κίνηση του σώματος, τν ιεροτελεστία της όλης παράστασης, την εκμετάλλευση του χώρου και των σκηνικών αντικειμένων.
Ο ίδιος, γίνεται Χορός των γερόντων, η Άτοσσα με ένα πέπλο, ο Αγγελιαφόρος, ο Δαρείος και ο Ξέρξης. Μεταλλάσσεται επί σκηνής. Το κοστούμι του και οι χειροποίητες ενδυματολογικές εξαρτήσεις, που επιμελήθηκε η Δόμνα Ζαφειροπούλου είναι έτσι φτιαγμένα που εξυπηρετούν τη μεταμόρφωση, μαζί και την μέθεξη του ηθοποιού που μαζί με το εξαιρετικό σκηνικό του Νίκου Δεντάκη , τον φωτισμό του Αποστόλη Τσατσάκου και τη μουσική του Στέφανου Κοζάνη, συμπαρασύρουν τον θεατή.
Πρόκειται για ένα έργο τέχνης εκπάγλου ομορφιάς. Η ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή είναι αριστουργηματική. Ο ανήσυχος Χορός των γερόντων, γίνεται η φοβισμένη από το όνειρό της Άτοσσα, ο τραγικός Αγγελιαφόρος, που ανακοινώνει συντετριμμένος την καταστροφή του περσικού στρατεύματος, ο Χορός που αναλογίζεται και θρηνεί «τα αγαπημένα του νεκρά κορμιά που πνίγηκαν στη θάλασσα», «ο στρατός δαμάστηκε από τα έμβολα των πλοίων», «οι θεοί φύλαξαν όλες τις συμφορές να τις ρίξουν στους Πέρσες», ξανά Άτοσσα, που προσφέρει χοές στο Δαρείο για να εξευμενίσει τους νεκρούς και μετά μεταμορφώνεται σε Δαρείο και Ξέρξη. «Φάνηκες ανελέητος με τον εχθρό σου!» Ο ίδιος ο Ξέρξης ζει και βλέπει την πανωλεθρία. Κλαίει για όσα προκάλεσε η αλαζονεία του, η απληστία του, η ασέβειά του. Σπαράζει. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς.
Μια κατάθεση ψυχής, που μιλά απευθείας στη ψυχή του θεατή.”
Γιώργος Λιναρίτης: https://artmagazinoweb.wordpress.com/…/%CE%B5%CE%AF…/…
Η παράσταση «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή, αποτελεί μια μοναδική θεατρική εμπειρία που συνδυάζει αρχαία τραγωδία με σύγχρονη τελετουργική αίσθηση. Στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, η κρύπτη δίπλα στον τάφο του Δαρείου μετατρέπεται σε έναν ιερό χώρο – ένα «παρεκκλήσι» όπου ο ηθοποιός γίνεται γέφυρα ανάμεσα στους νεκρούς, τους ζωντανούς και τα πάθη των ανθρώπων μέσα στους αιώνες.
Η παράσταση μοιάζει με λειτουργία ή δέηση. Ο Καστρής ενσαρκώνει με μοναδική ένταση τον αγγελιοφόρο, τον ηθοποιό-μύστη-ιερέα που μας οδηγεί σε μια ακολουθία των παθών των Περσών. Η παράσταση δεν είναι απλώς αφήγηση, είναι ένα ταξίδι στην ιστορία, στη συλλογική μνήμη και στα βαθύτερα ανθρώπινα συναισθήματα, όπου οι Πέρσες του Αισχύλου γίνονται καθρέφτης της δικής μας εποχής, των ηττών και των συλλογικών τραυμάτων μας.
Κωνσταντίνος Μπούρας: https://slpress.gr/…/perses-tou-aisxilou-mia…/…“Πέρσες” του Αισχύλου: Μία παράσταση για το διαχρονικό μάθημα της ύβρεως,
Έχοντας παρακολουθήσει τη φοβερή, δεινή ηθοποιό Μαρίζα Φάμπρι να υποδύεται (σε σκηνοθεσία Τζιόρτζιο Στρέλερ) όλους τους ρόλους από τις ευριπίδειες “Βάκχες” στο Piccolo Teatro di Milano, πήγα με αγωνία να δω και να ακούσω τον Φαίδωνα Καστρή σε έναν διονυσιακό και απολλώνιο άθλο. Όλοι οι “Πέρσες” του Αισχύλου με έναν ηθοποιό (ακόμα κι ο Χορός) σε έναν ιδιοφυώς διασκευασμένο σκηνικό χώρο με σοφά σκηνικά αντικείμενα.
Ηχοτοπίο επιβλητικό, φωτισμοί μπαρόκ, ορθοφωνία, υποκριτική, κινησιολογία πρωταθλητισμού αντάξιες στους “Πέρσες”.
Ζωή Νικητάκη:“Μια τραγωδία σαν κι αυτή, μπορεί να μιλήσει βαθιά στις ψυχές, αιώνες μετά, και μάλιστα υπό την σκιά του πολέμου που επιχειρεί να απλώσει το δίχτυ του στον πλανήτη, όταν μάλιστα, αποδίδεται ως Μια Λειτουργία, Δέηση και Ακολουθία των Παθών των Περσών, με έναν συγκλονιστικό ερμηνευτή. Ο Φαίδων Καστρής είναι ένας τραγωδός ανυπέρβλητου διαμετρήματος με ασύλληπτο εύρος εκφραστικών δυνατοτήτων και απίστευτων μεταμορφώσεων, που σχεδόν με μια πνοή παίρνοντάς σε από το χέρι, ζωντανεύει με τρόπο καθηλωτικό και βαθιά συγκινητικό τον θρήνο της ψυχής στον υλιστικό κόσμο της μορφικής πραγματικότητας, όπου την πρωτοκαθεδρία έχει ο πόλεμος του εγώ και ο φόβος που συντρίβει την ύπαρξη.”
Αντώνιος Μιχ Λεφάκης: “Η παράσταση “ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΠΕΡΣΕΣ” του Φαίδωνα Καστρή δεν είναι απλώς μια επανάληψη της τραγωδίας του Αισχύλου· είναι ένα δραματουργικό καθρέφτισμα της ατομικής και συλλογικής μας ευθραυστότητας. Ο Φαίδων δεν σκηνοθετεί τον πόλεμο· τον αναβιώνει ως μνήμη — και ως τραύμα που επιμένει να μιλά μέσα από το σώμα και τη σιωπή των ηθοποιών του.
Αυτό που κάνει την παράσταση μοναδική είναι ένα γεγονός σχεδόν αντιθεατρικό: η σιωπή γίνεται ενεργός χαρακτήρας. Κάθε παύση δεν είναι έλλειψη ήχου αλλά συνείδηση καθαρής παρουσίας — ένας χώρος όπου η τραγωδία δεν λέγεται, αισθάνεται. Αυτή η σιωπή φέρνει μια απροσδόκητη οικειότητα: ξαφνικά δεν κοιτάμε απλώς την ιστορία των Περσών, την αναγνωρίζουμε στα δικά μας τετελεσμένα και απωθημένα.
Ο Φαίδων Καστρής κατορθώνει κάτι ουσιαστικό: η τραγωδία δεν μένει ιστορική. Γίνεται παρούσα και εφήμερη. Δεν νιώθεις απλώς πως βλέπεις μια μάχη, αλλά πως συμμετέχεις σε μια εσωτερική πάλη όλων μας με το φάσμα της ήττας, του φόβου και της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ο σκηνοθέτης αποφεύγει τις θεατρικές «μεγαλόστομες» εκρήξεις και, αντίθετα, χτίζει μια στερεή, συγκεντρωμένη ένταση που σε κρατάει σε μια μόνιμη κατάσταση αναμονής — σαν να περιμένεις όχι τον επόμενο στίχο, αλλά το επόμενο σκέλος της ψυχής σου να αποκαλυφθεί.
Το σκηνικό και η χρήση του χώρου είναι λιτά αλλά αιχμηρά ακριβή: η σκηνή γίνεται τόπος βάρους, όχι διακόσμησης. Κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε ηλιαχτίδα φωτός μοιάζει να έχει ζυγιστεί με θεϊκή ακρίβεια. Σε αυτή την παράσταση, το φως δεν φωτίζει· καταγράφει, υπενθυμίζει, αποκαλύπτει.
Η ερμηνεία του Φαίδωνα ξεφεύγει από το προσωπείο που συνήθως βλέπουμε στους ρόλους τραγωδίας: δεν υποδύεται· συνομιλεί με τον Αισχύλο σε μια γλώσσα που είναι ταυτόχρονα αρχαία και εξωφρενικά σύγχρονη. Η φωνή του, οι σιωπές του, οι σπασμοί του σώματός του, όλα αντανακλούν την τραγική σύγκρουση ως ενέργεια, όχι ως συμβάν.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα της παράστασης είναι ότι, ακόμα και αν κάποιος δεν γνωρίζει κανένα άλλο στοιχείο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, θα νιώσει το κέντρο της τραγωδίας στον δικό του παλμό. Είναι μια παράσταση που δεν σε παίρνει απλώς από το χέρι· σε βάζει, εσύ ο ίδιος, μέσα στη σύγκρουση.
Και έτσι, οι Αισχύλου Πέρσες του Φαίδωνα Καστρή δεν είναι μια παράσταση που παρακολουθείς.
Είναι μια ενέργεια που σε καταλαμβάνει — και σε αφήνει να αναρωτηθείς όχι μόνο τι σημαίνει ήττα, αλλά τι σημαίνει να βλέπεις την ίδια σου την ιστορία να επαναλαμβάνεται στον καθρέφτη του κόσμου.”
Κατερίνα Σούλη: “Η παράσταση των «Περσών» στο Θέατρο Φούρνος το 2026 αποτελεί ένα στοίχημα που μόνο ένας ηθοποιός με το ειδικό βάρος και την τεχνική του Φαίδωνα Καστρή θα μπορούσε να κερδίσει. Η επιλογή να παρουσιαστεί το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα ως ένας πολυφωνικός μονόλογος μετατρέπει το έργο του Αισχύλου από εθνικό θρήνο σε μια εσωτερική, σχεδόν ψυχαναλυτική αναμέτρηση με την ύβρη και την ήττα.
Στον περιορισμένο αλλά υποβλητικό χώρο του Φούρνου, η σκηνοθεσία (επίσης του Καστρή) απογυμνώνει το κείμενο από κάθε περιττό εντυπωσιασμό. Δεν υπάρχουν στρατιές, ούτε μεγαλεία. Υπάρχει μόνο η μνήμη της καταστροφής.
Η εγγύτητα με τον θεατή δημιουργεί μια κλειστοφοβική αίσθηση, σαν να βρισκόμαστε μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου που προσπαθεί να διαχειριστεί το τέλος του κόσμου του.
Ο Καστρής δεν χρησιμοποιεί προφανή προσωπεία ή εντυπωσιακά κοστούμια για να αλλάξει ρόλους. Η μετάβαση από την αγωνία της Άτοσσας στον θρήνο του Αγγελιαφόρου, και από το φάντασμα του Δαρείου στην απόλυτη συντριβή του Ξέρξη, γίνεται αποκλειστικά μέσω του σώματος και της φωνής.
Ο Καστρής παραδίδει ένα σεμινάριο υποκριτικής οικονομίας. Είναι εντυπωσιακό πώς καταφέρνει να διατηρήσει την τραγικότητα χωρίς να διολισθήσει στον μελοδραματισμό.
Ως Άτοσσα: Μεταφέρει μια παγωμένη, βασιλική αξιοπρέπεια που ραγίζει κάτω από το βάρος των προαισθημάτων.
Ως Αγγελιαφόρος: Η αφήγηση της ναυμαχίας της Σαλαμίνας είναι η κορυφαία στιγμή της παράστασης. Ο Καστρής δεν «περιγράφει» τη μάχη, την «βλέπει» μπροστά του, παρασύροντας το κοινό σε μια βίαιη οπτικοποίηση του θανάτου.
Ως Δαρείος: Η φωνή του αποκτά ένα απόκοσμο βάθος, ενσαρκώνοντας τη σοφία που έρχεται πολύ αργά.
Ως Ξέρξης: Η εμφάνισή του στο τέλος, ρακένδυτος και ηττημένος, λειτουργεί ως ο καθρέφτης κάθε ανθρώπινης αλαζονείας.
Πρόκειται για μια παράσταση-άσκηση ύφους. Ο Καστρής αποδεικνύει ότι η αρχαία τραγωδία δεν χρειάζεται πλήθος κόσμου στη σκηνή για να φανεί το μέγεθός της· χρειάζεται μόνο έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει το βάρος της ιστορίας στις πλάτες του.
Γιάννης Κουμανιώτης: “Η ερμηνεία του Φαίδωνα Καστρή είναι πολυεπίπεδη, σωματικά εξαντλητική και βαθιά βιωματική. Δεν πρόκειται για έναν μονόλογο με τη στενή έννοια, αλλά για μια ραφή πολλαπλών φωνών και σωμάτων μέσα από ένα μόνο σώμα. Ο Καστρής γίνεται ταυτόχρονα ιερέας, μύστης, αγγελιοφόρος, Άτοσσα, Δαρείος, Ξέρξης, γέροντας, θρήνος, ενοχή δεν αλλάζει ρόλους απλώς, αλλά στοιχειώνεται απ’ αυτούς.
Εντυπωσιακή είναι η διαχείριση του λόγου, οι ατελείωτες απαριθμήσεις ονομάτων, η μουσικότητα του κειμένου, η ακρίβεια και η αντοχή της μνήμης λειτουργούν, όχι ως επίδειξη δεξιοτεχνίας, αλλά ως μια πράξη της μνημόνευσης. Κάθε όνομα ακούγεται σαν κερί που ανάβει και σβήνει, το σώμα του Καστρή κινείται ανάμεσα στην ύψωση και την κατάρρευση, στο όρθιο ανάστημα και στη συντριβή στο πάτωμα και στο τέλος, όλες οι μορφές συμπυκνώνονται σε μία, εκείνου που έχει χάσει από τον πόλεμο.
Η ερμηνεία του δεν είναι απλώς συγκλονιστική είναι αληθινή πέρα για πέρα και φέρει μέσα της το προσωπικό φορτίο της διαδρομής του στους Πέρσες, και αυτή την απώλεια του Γιάννη Κρανά και την μετατρέπει σε ένα συλλογικό πένθος και αυτός ο πόνος δεν κραυγάζει, αλλά πάλλεται.
Τα σκηνικά του Νίκου Δεντάκη λειτουργούν ως ένα αρχαιολογικό εύρημα και ταυτόχρονα ως ένας ιερός τόπος. Δεν “γεμίζουν” τη σκηνή, αλλά την φορτίζουν νοηματικά, μια κρύπτη, ένας τάφος, ένας πανάγιος χώρος όπου το παρελθόν ανασαίνει.
Τα κοστούμια της Δόμνας Ζαφειροπούλου και οι χειροποίητες ενδυματολογικές εξαρτήσεις της Στέλλας Ζαφειροπούλου έχουν χαρακτήρα τελετουργικό, σχεδόν εικονικό, δεν ντύνουν ρόλους, αλλά ιδιότητες και καταστάσεις. Η ψιμυθίωση της Ήρας Σ. Μαγαλιού ολοκληρώνει αυτή τη μεταμόρφωση, χαρίζοντας στο πρόσωπο του Φαίδωνα Καστρή την όψη ενός πλάσματος ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς.
Οι φωτισμοί του Αποστόλη Τσατσάκου υπογραμμίζουν την συγκίνηση και το σεβασμό, χαμηλοί, εστιασμένοι, λειτουργούν σαν φλόγες κεριών που αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, οδηγώντας το βλέμμα εκεί όπου πρέπει.
Η μουσική σύνθεση του Στέφανου Κοζάνη είναι θεμέλιο της παράστασης μαζί με τον Νεκτάριο Σταματέλο Χρυσόστομο Μπουκάλη και Νίκο Σιδηροκαστρίτη, οι μουσικοί δεν συνοδεύουν απλώς, αλλά συν λειτουργούν και η μουσική τους αναπνέει με τον λόγο, τον βαθαίνει, τον πενθεί.
Στην εκδοχή των Περσών του Φαίδωνα Καστρή, τα νοήματα του έργου μετατρέπονται στην πλήρη υπαρξιακή εμπειρία. Δεν παρακολουθούμε απλώς την αφήγηση μιας ήττας, βρισκόμαστε μέσα στο σώμα της. Ο Αισχύλος, μέσα από αυτή τη σκηνοθετική και ερμηνευτική ανάγνωση, δεν μιλά για το παρελθόν, αλλά για έναν διαρκή μηχανισμό αυτοκαταστροφής που επαναλαμβάνεται με ακρίβεια τραγικού νόμου.”
INFO
Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Από 25 Φεβρουαρίου έως και 22 Απριλίου 2026
Κάθε Τετάρτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 70΄
Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=qUsYSmg2-30
https://www.youtube.com/watch?v=3eFBL_qBi6M
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Τηλεφωνική αγορά εισιτηρίων-κρατήσεις: 210 646 0748
Online προπώληση: «Πέρσες» του Αισχύλου | Εισιτήρια εδώ!
Τιμή εισιτηρίου: 12,00 €
