Η θάλασσα έχει τον τρόπο της να σε ηρεμεί, να σε ταξιδεύει, έστω και αν στέκεσαι δίπλα της σε μια ακτή, μέσα στο μέσο του χειμώνα. Έτσι και φέτος, παρότι ο κορονοϊός μας έχει στερήσει πολλά, περισσότερο την ελευθερία μας, στάθηκα για μία ακόμη φορά δίπλα της, για λίγο, παρότι το κρύο απλωνόταν έντονα, όσο πλησίαζε η νύχτα. 

Η Καστροσυκιά Πρέβεζας, έχει το πλεονέκτημα να είναι μια μεγάλη ακτή, ανοιχτή στο πέλαγος, να σε αφήνει να κλέβεις εικόνες κοντινές και μακρινές στον ορίζοντα. Να σε ταξιδεύει και ξεκουράζει ταυτόχρονα. Μοιράζομαι μαζί σας κάτι από εκεί, γιατί το ταξίδι συνεχίζεται και δεν σταματά από πανδημίες και εποχές. Η φύση μας ελευθερώνει, από τις αλυσίδες που πολλές φορές από επιλογή μας φορέσαμε. Μας κάνει κοινωνούς της ισορροπίας της, δυνατούς, δημιουργικούς.

Γιατί αξίζει, να πλησιάζει νύχτα και να στέκεσαι δίπλα στη θάλασσα.