Δεν έχουν εικόνα τούτες τις μάχες. Δε βλέπουμε τα θύματα. Πώς εξαφανίστηκε η εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου πόνου; Πού είναι το αίμα, οι λυγμοί; Τούτη τη φορά δε χωρά η χυδαία πολεμοχαρής ηδονοβλεψία στον πόνο του άλλου. Γιατί ο «άλλος» είμαστε όλοι. Κι αυτά τα θλιβερά σφαλισμένα φορτηγά στην Μπέργκαμο είναι η απόλυτη εικόνα – σύμβολο θανάτου. Ενός θανάτου αποστειρωμένου. Δεν φεύγεις από τούτο δω τον κόσμο λόγω δύσπνοιας. Σωστά; Όχι μάλλον…

# H εικόνα… Μας έχει προδώσει η εικόνα κι ας ζούμε στην περίφημη εποχή της. Μας έχει μπερδέψει η απουσία της. Ζούμε έναν πόλεμο μα δεν τον βλέπουμε. Ποτέ άλλοτε ο θάνατος δεν «ντύθηκε» με τόσα χαμόγελα και τόση αισιοδοξία… Τόσο οξύμωρο και τόσο αναγκαίο.

# Κι ενώ το μάτι έχει εκπαιδευτεί στη φρίκη, έχει χορτάσει αίμα και πτώματα ακρωτηριασμένα – σε κάθε μορφή επίθεσης ή καταστροφής – κι έχει πλέον καταντήσει να προσπερνά αδιάφορα τις εικόνες με τα πρησμένα παιδιά της Αφρικής που σε κοιτούν με μάτια υγρά γεμάτα μύγες και πυρετό, έχει συνηθίσει να βλέπει πνιγμένες ψυχές στις θάλασσες – που γίναν τάφος στα όνειρά τους να γλυτώσουν από τον πόλεμο που εμείς με την ανοχή μας τους χαρίζουμε ξεδιάντροπα –  έχει εθιστεί στις γυναίκες που λιθοβολούνται ή βιάζονται μέχρι θανάτου και στα διαμελισμένα κορμιά από βομβαρδισμούς, σεισμούς ή τραγωδίες, σχεδόν πάντα μέσα από την οθόνη, ε, να που σε τούτον δω τον πόλεμο δεν έχει τίποτε να δει… Πού εξαφανίστηκε η εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου πόνου; Πως έγινε έτσι ο θάνατος καθαρός, σιωπηλός και αποστειρωμένος;

# Μα είναι πόλεμος αληθινός αυτό που ζούμε. Είτε τό’παν σε διάγγελμα πρόεδροι και πρωθυπουργοί, είτε το νιώσαμε βλέποντας τα φορτηγά στην Μπέργκαμο να συμμετέχουν στην πιο μακάβρια στρατιωτική παρέλαση, ζούμε σε πόλεμο. Κι αυτά τα θλιβερά σφαλισμένα φορτηγά είναι η απόλυτη εικόνα που φέρνει συνειρμικά το θάνατο που σπέρνει τούτη η πανδημία. Χάθηκε το σημαίνον κι έμεινε μόνο του το σημαινόμενο.

# Σκέψου το: Τι εικόνες έρχονται σήμερα στο νου με το άκουσμα της λέξης «πανδημία»; Ανθρωποι με μάσκες και αγωνία, έρημοι δρόμοι, γεμάτες λαϊκές αγορές και ακόμη πιο γεμάτα σούπερ μάρκετ, κι άλλοι άνθρωποι, γελαστοί αυτή τη φορά στα μπαλκόνια τους να τραγουδούν, να χορεύουν και να χειροκροτούν, και κάποιοι άλλοι στα νοσοκομεία, γιατροί και νοσηλευτές, πολύ όμορφοι άνθρωποι αυτοί μα εξαντλημένοι, να μας κοιτούν στα μάτια και να μας εκλιπαρούν να συμμορφωθούμε με τους κανόνες απομόνωσης. Μα είναι πολλές κι οι άλλες εικόνες με τα ζευγάρια αγκαλιά να χαμογελούν πίσω από τις μάσκες θυμίζοντας πως μόνο ο έρωτας μπορεί να νικήσει το θάνατο. Ο έρωτας κι η αγάπη, τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες έννοιες. Κι άλλες εικόνες με γονείς που επιστρατεύουν κάθε ιδέα και έμπνευση για να γαληνέψουν τα ξέφρενα 5χρονα και 10χρονα που δεν κρατιούνται μέσα έτσι εύκολα. Εικόνες ελπίδας οι περισσότερες. Και αισιοδοξίας, παρά την ιδιόρρυθμη αυτή απουσία σωματικής επαφής. Εικόνες ζωής, απλής, καθημερινής, με όλη την ουσία της λέξης, ένα ξαφνικό carpe diem που απολαμβάνει πρωτόγνωρη μαζική απήχηση. Και στο ασύνδετο τούτο παζλ εισβάλλουν αυθαίρετα τα γαλάζια νερά, οι κύκνοι και τα δελφίνια που σεργιανίζουν αμέριμνα στα βενετσιάνικα κανάλια και τα σιτσιλιάνικα νερά, οι κερασιές που άνθισαν και φέτος στην Ιαπωνία, ο ανοιξιάτικος ουρανός που σε ξεμυαλίζει, η φύση που ανασαίνει ανενόχλητη και μας χαρίζει τα πιο λαμπερά της χρώματα, αλλά και οι οθόνες που γεμίζουν τέχνη για αντίδοτο και virtual βόλτες στις όπερες και τα μουσεία. Ζωή, ελπίδα, ομορφιά για να ξορκίσουμε έναν ιό που φόρεσε τη μαύρη κάπα και κερδίζει ανελέητα πολλές παρτίδες σκάκι, σε κάθε γλώσσα, σε κάθε τόπο, σε κάθε βήμα του.

# Ξέρεις καλά πως μιλάμε για θάνατο. Ο θάνατος είναι αυτός που μας κρατά κλεισμένους σπίτι. Ο θάνατος είναι που ματώνει τόσο ύπουλα μα δεν κατάφερε στιγμή να τον σωπάσει αυτόν τον φωνακλάδικο υπέροχο λαό της Ιταλίας που τραγουδά άριες από τα μπαλκόνια. Ο θάνατος μας κούνησε το δάχτυλο: Μείνε σπίτι, θα σε θερίσω όπου σε βρω… Ο θάνατος που τον βλέπουμε στα πενάκια των σκιτσογράφων και κρύβεται σε νούμερα, γραφήματα και στατιστικές τόσο ξεδιάντροπα, με τόση ορμή και τόσο θράσος. Ο θάνατος που άνοιξε χθες λίγο την κουρτίνα κι είδαμε ανθρώπους με διάφανες σακούλες στο κεφάλι να περιμένουν τη σειρά τους. Νηφάλιοι άνθρωποι, δικοί μας άνθρωποι που απλά (;) έχουν κάποιο αναπνευστικό πρόβλημα… Δεν φεύγεις από τούτο δω τον κόσμο λόγω δύσπνοιας. Σωστά; Όχι μάλλον… Και εδώ είναι το πιο στανικό, το πιο ύπουλο χτύπημα. Φεύγεις απλά (;) γιατί στριμώχνεσαι στις όχθες του Αχέροντα και τελικά, να, μ’ ένα τυχαίο σπρώξιμο βρέθηκες στη βάρκα… Κι έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη, καλούνται οι γιατροί κι οι νοσηλευτές να γίνουν σύγχρονοι θεοί και να βάλουν τη ζωή στο ζύγι, για να δουν ποιόν θα κρατήσουν και ποιόν θα αφήσουν στα χέρια του βαρκάρη. Ασύλληπτο…

# Δεν έχουμε εικόνα από τούτες τις μάχες.
Δε βλέπουμε τα θύματα. Τούτη τη φορά δε χωρά η χυδαία πολεμοχαρής ηδονοβλεψία στον πόνο του άλλου. Γιατί ο «άλλος» είμαστε όλοι. Άνδρες-γυναίκες, πλούσιοι – φτωχοί,  χριστιανοί – μουσουλμάνοι, άθεοι – πιστοί, εργάτες – αφεντικά, αριστεροί – δεξιοί, μετανάστες – νοικοκυραίοι, άσημοι – διάσημοι, αλάνια – αριστοκράτες. Ο χάρος βγήκε στ΄αλήθεια παγανιά και έρχεται με φόρα να γκρεμίσει όλα τα δίπολα, να τα κάνει στάχτη χαμογελώντας σαρδόνια και να μας δείξει πόσο placebo είναι όλοι τούτοι οι διαχωρισμοί και πόσο ίσοι είμαστε όλοι μπροστά στη ζωή – και το θάνατο.

# Και μένει το μυαλό, ίσως για πρώτη φορά, χωρίς εικόνα να σταθεί, να κάνει visual της τραγωδίας και μπερδεύεται ακόμη πιο πολύ. Οι πληροφορίες αλλάζουν λεπτό με το λεπτό. Κι αυτό το «κινδυνεύουν μόνο οι υπερήλικες και οι ευπαθείς ομάδες» καταρρίφθηκε για να δώσει τη θέση του στο «κινδυνεύουμε όλοι, μα θα σώσουμε τους πιο υγιείς». Μια στυγνή, σκοτεινή θυσία των συνανθρώπων μας, στο όνομα της επιβίωσης ενός λαού. Μπαίνεις σε δεύτερη μοίρα αν έχεις καρκίνο, ή αν έπεσες κι έσπασες τα πλευρά σου, ή αν πρήστηκε ο τραπεζίτης σου και ουρλιάζεις από τον πόνο. Είσαι απλά αναλώσιμος σε μια εφιαλτική ρώσικη ρουλέτα. Τρομακτικό. Μα αληθινό. Χωρίς καμία εναλλακτική. Και δεν μπορεί να το συλλάβει το μυαλό. Δεν έχει κάτι να πιαστεί, να κάνει match, να οπτικοποιήσει την κατάσταση, να λάβει δεδομένα. Τίποτε πέρα από τα φορτηγά στην Μπέργκαμο. Μα μήπως έτσι είναι καλύτερα; Μήπως θα ήταν πραγματικά καλύτερα τα media, χωρίς να στάζουν έντεχνα το φαρμάκι – όπως πολύ στοχευμένα θα έκαναν σε κάθε άλλη περίπτωση, σε ένα διαρκές κρεσέντο διεστραμμένου κανιβαλισμού – τώρα επιτέλους να σωπάσουν και να αφήσουν χώρο στην ελπίδα και τον έρωτα;


# Ηδη τα μοβόρα μιντιακά κοράκια άρχισαν το παιχνίδι τους. Τους θυμάστε τους κορμοράνους στου Περσικού; Κάπως έτσι και σήμερα πλασάρουν εικόνες με φέρετρα πνιγμένων στη Λαμπεντούζα, λέγοντας πως είναι σύγχρονα… Και πως κόντρα σε όλη τη ζοφερή πραγματικότητα, κάπου στην Ιταλία, μαζεύτηκαν να κλάψουν τους νεκρούς τους, χωρίς μάσκες, χωρίς γάντια, χωρίς πανικό… Μα ποιόν κοροϊδεύουν; 
Μας δείχνουν τον Πειραιά γεμάτο τουρίστες με βερμούδες και κοντομάνικα, από κάποιον ανέμελο, μακρινό πλέον 15αύγουστο και θέλουν να μας πείσουν πως ο «ελληναράς» μυαλό δε βάζει και αψηφά τις οδηγίες για να πάει στο νησί του.
Ναι, και ο έλληνας κι ο ιταλός κι ο ισπανός κι ο γερμανός κι ο γάλλος, ναι, θα κάνει αψυχολόγητες κινήσεις, θα παρακάμψει αυτό το πρωτόγνωρο πρωτόκολλο και θα κάνει του κεφαλιού του. Όμως χρειάζεται σύνεση, ενημέρωση και πειθαρχία και όχι εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «σταυρώστε τους». Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και να συλλάβεις το μέγεθος της απειλής και, ναι, βάζεις σε κίνδυνο και όλους τους υπόλοιπους. Ας μη σε σκοτώσουμε όμως εμείς πριν σε προλάβει ο κορωνοϊός. Ας μην μπολιάζουμε – πάλι – με μίσος αυτήν την παντοδύναμη κοινή γνώμη, γιατί πολύ γρήγορα θα φτάσουμε στο «Να μη γαμιό@ν σα τη σκύλα να μην ήσουνα γκαστρωμένη μωρή! Κουνέλες! Εμείς σε γαμ@@αμε;», Μα τούτη τη φορά δε θα’ναι για τους ξένους, τους «άλλους», τους εισβολείς, Θα΄ναι για τη φίλη μας, την ξαδέλφη μας, τον θείο μας, τον πεθερό του κολλητού μας… Δεν υπάρχουν «άλλοι» σε τούτη δω την εφιαλτική αναμέτρηση. Είμαστε όλοι. Και είμαστε ίσοι.

# Στην εποχή της ναρκισσιστικής πόζας και του instagram, ποτέ δεν ήμασταν πιο κοντά ο ένας με τον άλλον. Η κάθε σέλφι έχει πλέον αληθινούς αποδέκτες μιας και ξεχειλίζει από αλήθεια και ανάγκη για επικοινωνία. Τα social media  που είχαν καταντήσει εργαλείο αποξένωσης και fake ευτυχίας, τώρα έγιναν οξυγόνο αληθινό και απόλυτο αντίδοτο στη μοναξιά των τεσσάρων τοίχων. Τα skype πήραν φωτιά και μας φέρνουν στ΄ αλήθεια πιο κοντά, μας γεμίζουν virtual αγκαλιές και πιανόμαστε χέρι – χέρι, γελάμε, τραγουδάμε κι ονειρευόμαστε τα καλοκαίρια που έρχονται. Ας μη χαρίσουμε το όνειρο στον φόβο. Ας ζήσουμε μαζί.  Απλά.