Δεν θα γράψω πολλά και σίγουρα δεν θα πω πράγματα που δεν τα έχουμε λίγο εως πολύ σκεφτεί όλοι μας, αυτές τις ημέρες του εγκλεισμού.

Όλοι οι άνθρωποι, στις δύσκολες στιγμές, κάτι αναζητούμε για να πιαστούνε από αυτό, να ασφαλιστούμε, να νιώσουμε μέρος της αλυσίδας που μένει αδιάσπαστη.


Κάποιοι, τους δικούς μας ανθρώπους, παιδιά γονείς, συγγενείς, φίλους. Πλάσματα που ενώθηκαν μαζί μας μέσα στη συναστρία των αριθμών που έφερε το κάρμα, άλλοτε εξ’ αίματος κι άλλοτε από επιλογή.

Κάποιοι αναζητούν ήρωες που γίνονται πρότυπα, μέσα από τη γνώση, τη μεταδοτικότητα, το ήθος του πρότερου ή τωρινού βίου.  


Κάποιοι -και είναι οι περισσότεροι- στρέφονται στο θεό για προσευχή, επίκληση και παρηγοριά.


Δεν θα κρίνω κανέναν για την ανάγκη του, εφόσον δεν επηρεάζει το κοινωνικό σύνολο και συντελεί στην αυτοπροστασία του ουσιαστικά. Όρος απαράβατος.


Δεν θα σταθώ στις επικλήσεις εκπροσώπων της εκκλησίας για προσευχή ενάντια στο κακό, ή για τις ευεργετικές συνέπειες της Θείας Κοινωνίας ή για τις ρήσεις ότι ο ιός δεν εισχωρεί στους χώρους λατρείας. Δεν με αφορούν όλα αυτά. Όχι γιατί δεν είμαι θρήσκα αλλά γιατί έχουν γίνει ανά τους αιώνες πολύ μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για να ασχοληθώ με επιπόλαιες δοξασίες.


Επίσης δεν θα σχολιάσω την ανάγκη να δημιουργήσουμε ήρωες τους οποίους την μια μέρα ανυψώνουμε και αναλύουμε μέχρι γαργαλιστικής λεπτομέρειας προσωπικών δεδομένων και ταυτόχρονα περιμένουμε στη γωνία για το πρώτο λάθος που θα μας κάνει να πούμε: “Δεν άξιζε τον κόπο τελικά”.


Αυτό συνέβαινε και θα συμβαίνει πάντα.


Κι όμως σε αυτή την πανδημία κάτι άλλαξε.


Οι Δικοί, οι Ήρωες και οι Θεοί μπερδεύονται κάτω από ένα προσωπείο.


Εκείνοι που θα μας στηρίξουν, θα μας συμβουλεύσουν και εντέλει θα αποφασίσουν για μας, γίνονται ένα κάτω από μια συμπαγή μάσκα “προστασίας” χωρίς γραμμένα χαρακτηριστικά.


Ο Φίλος που θα πει καλημέρα για να μη νιώσουμε μόνοι, ο Αξιωματούχος που θα πάρει μέτρα για την προστασία μας από ενδιαφέρον πριν από μας για μας, ο Γιατρός που θα θυσιαστεί για να μας σώσει, αλλά θα διαλέξει ποιος θα πρέπει τελικά να σωθεί ανάλογα με την ηλικία και το ιστορικό του…

Είμαι υπέρ της ευθανασίας, όταν την επιλέγει ο ίδιος ο ασθενής… Και κανείς άλλος. Όρος απαράβατος.


Δεν υπάρχουν “ρόλοι” σε αυτή την πανδημία.


Είμαστε όλοι ανεξαιρέτως θύματα. 
 

Πάντα είχα τους ανθρώπους “μου” για Θεούς μου. Από επιλογή. Τώρα η “αθεΐα” μου ενισχύεται ακόμη περισσότερο αφού η μοίρα μου εξαρτάται από ανθρώπους “θεούς” που δεν επέλεξα.

Κι αυτό με κλονίζει περισσότερο κι από το φόβο του ίδιου του ιού.


Ποιος αποφασίζει τελικά;