Καθημερινότητα και εγκλεισμός λοιπόν…


Η καθημερινότητα παραμένει σχεδόν ίδια, ζωγραφική, διάβασμα, ταινίες, ένα φαγητό, μια καθαριότητα και το μπαλκόνι μου, τα λουλούδια μου, η λεμονιά μου. η παρηγοριά μου… Το φάρμακο μου στα δύσκολα η ανάσα μου (η μάνα φύση).

Ευτυχώς είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που συνυπάρχουν όμορφα ήσυχα ήρεμα με το σύντροφο τους, παραμένουν τα θέλω μας σχεδόν ίδια. Ο μικρός μου γιος έχασε τις βόλτες του στην παιδική χαρά, στο βρεφονηπιακό αλλά κι αυτόν χαρούμενο τον βλέπω, ακούμε μουσικές παίζουμε, βλέπουμε εικόνες.

Εγκλεισμός και μόνο σαν λέξη δεν μου αρέσει καθόλου φέρνει άσχημες μνήμες (πόλεμος, νοσοκομεία, φυλακή…)

Εκεί ξεχνάς τις όμορφες στιγμές σου μες το σπίτι… Και ναι υπάρχουν μαύρες ώρες μες την μέρα και είναι πολλές, ο γιατρός μου που μου απαγορεύει να βγω έξω κι αυτό με κάνει καθημερινά να θυμάμαι ότι έχω σκλήρυνση κατά πλάκας κι ένα μικρό παιδί, ότι δεν μπορώ να πάω να δω τους γονείς μου…. Κι αυτό περνά μόνο φέρνοντας στο μυαλό μου πολύ πιο δυσάρεστες εικόνες…

Ανθρώπους που είναι άρρωστοι και είναι σε πόλεμο και είναι στο δρόμο και οι σφαίρες περνάν από δίπλα τους απ’ τα παιδιά τους… Μετά σκέπτομαι τους γιατρούς μας τα κορίτσια στο σούπερ μάρκετ της γειτονίας μου, την φαρμακοποιό μου…

Εδώ είναι επαρχία, γνωριζόμαστε…

Οπότε δεν κλαίγομαι, δεν παραπονιέμαι για εμένα… ‘Εχω αδελφό και φίλους Αγγλία, Αυστραλία, Γαλλία, ανησυχώ πολύ.

Μετά με καλημερίζουν οι γειτόνισσες από τα μπαλκόνια να δουν αν ήμαστε καλά, τι πολυτέλεια!

Ευλογημένος τόπος η Κρήτη, ακόμη κρατά την ανθρωπιά της, δεν χρειάζεται να τρέχεις στα σούπερ μάρκετ να αδειάζεις τα ράφια κι αν μάθουν ότι δεν έχεις θα σου φέρουν οι φίλοι, οι γείτονες.

Μπορώ να γράφω ώρες, όλα μπερδεμένα μες το κεφάλι μου.

Σας εύχομαι σύντομα ελεύθεροι και υγιείς να πηγαίνετε άφοβα  όπου αγαπάτε.  

(Καλό θα είναι να σκεπτόμαστε και λίγο το αύριο και τι έχει κάνει το ανθρώπινο είδος μέχρι σήμερα στο σπίτι του …την γη).


Κατερίνα Δραμιτινού, Ηλίας, Άρης Ηράκλειο Κρήτης