Και τώρα τι; Μια ακόμη μελανή σελίδα στο μεγάλο θέμα της εποχής μας, το προσφυγικό ζήτημα.

Η φωτιά που κατέστρεψε το ΚΥΤ της Μόριας, δεν ήταν κάτι μη αναμενόμενο. Ήταν απλά ζήτημα χρόνου.

Άλλωστε, η Μόρια δεν φτιάχτηκε τώρα. Δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013 στο χώρο ενός παλιού στρατοπέδου για να αποτελέσει ένα Κέντρο Ταυτοποίησης της ελληνικής αστυνομίας σε ένα νησί που ούτως ή άλλως υποδεχόταν μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών από τα τουρκικά παράλια.

Τρεις μέρες τώρα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι περιφέρονται στους δρόμους με όσα προσωπικά αντικείμενα κατάφεραν να περισώσουν. Γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι. Γεροί, αλλά και ανήμποροι. Μέσα σε εχθρικό κλίμα από τους κατοίκους που δεν τους θέλουν στο νησί. Μέσα σε ατμόσφαιρα “πανικού” πλέον και για τα θετικά κρούσματα κορωνοιού.

Και τώρα τι;

Ποια προσωρινή λύση θα βρεθεί πάλι σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για αυτούς τους ανθρώπους που η διεθνής κοινότητα αντιμετωπίζει αριθμητικά, εξαντλώντας τον ανθρωπισμό της σε μεγάλες δηλώσεις.

“Κανείς δεν νοιάζεται”, είπε ένας νεαρός Σομαλός σε κάποιο από τα δημοσιογραφικά συνεργεία που έσπευσαν στην περιοχή.

Κι ούτε θα νοιαστει ποτέ ουσιαστικά.