ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΑΘΗΝΑ…ΕΝΑ «ΛΙΜΑΝΙ» ΔΡΟΜΟΣ

athina_07

Υπάρχουν φορές που θέλεις να φύγεις. Όχι γιατί σου φταίει κάτι, απλά για να σκεφτείς, να πάρεις κάποιες αποφάσεις, ή έστω να ξεκουράσεις το μυαλό σου από θέματα της καθημερινότητας, αυτά που στέκονται μπροστά σου και σου κρύβουν τον ήλιο…

Έτσι ξεκίνησα μια βόλτα για τον Πειραιά. Πάντα ο Πειραιάς με ταξίδευε, το λιμάνι, η αγορά του, η πολυπολιτισμικότητά του, οι πωλητές με τις ευκαιρίες μαϊμουδιές τους, τα παράνομα παζάρια δίπλα στα καθωσπρέπει καταστήματα, οι φωνές, ή ένταση…

Κατέβηκα με τον Ηλεκτρικό και αιφνιδιάστηκα. Όλο έργα κι εκλογές πουθενά για να δικαιολογούν τέτοια έξαψη …παραγωγής και …δημιουργίας. Συνάντησα και το συνεργείο με τους 50 επιστάτες και τον 1 εργάτη από κάτω να δουλεύει…

Το ξεπέρασα -μαθημένοι πια να ξεπερνάμε ότι δεν μας αρέσει-  και σιγά σιγά άφησα τον παράλιο δρόμο, αφού ο περισσότερος ήταν καλυμμένος από πανιά και πλέγματα των συνεργείων, συνεχίζοντας προς το Δημοτικό θέατρο της πόλης. Ο καιρός, μία κρύο και σταγόνες από το πουθενά, μία ήλιος να τον χαίρεσαι.

Πόσο άλλαξε κι ο Πειραιάς, σκεφτόμουν. Κάποτε ήμουν κάθε μέρα εκεί για κάποιες ώρες, τώρα στις λιγοστές επισκέψεις μου, δείχνει να μοιάζει Αθήνα. Όχι γιατί τα κτίσματα γκρεμίστηκαν αλλά γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ως Αθηναίοι που βλέπουν θάλασσα και όχι ως Πειραιώτες που έρχονται και στην Αθήνα να κάνουν τη δουλειά τους ή τα ψώνια τους…

Σε κάθε περίπτωση, επειδή το κρύο άρχισε να περονιάζει, πήρα το δρόμο της επιστροφής προς τον ηλεκτρικό και σκέφτηκα αφού μέρα ήταν ακόμα, να συνεχίσω προς το κέντρο απόκεντρο του Θησείου, του Ψυρρή, της Αιόλου κι όσο πάει, πριν η νύχτα απλωθεί για τα καλά. Όχι γιατί η νύχτα με φοβίζει ή δεν μου αρέσει, αλλά να είχα προγραμματίσει για αλλού με φίλους.athina_06

Κατέβηκα στο Θησείο, ο κόσμος δεν ήταν πολύς, αλλά γύριζε προς τον πεζόδρομο με τους μικροπωλητές. Οι τουρίστες, άλλωστε, είναι σταθεροί ταξιδευτές αυτής της γωνιάς της πρωτεύουσας και τη μέρα και τη νύχτα. Συνέχισα προς του Ψυρρή. Πολύς κόσμος δεν υπήρχε ακόμα, νωρίς για τα καταστήματα, προετοιμασία, προμηθευτές, ξέμπαρκοι πελάτες για γρήγορο μεσημεροβραδυνό, τέτοια πράγματα. Γκράφιτι συνέχιζαν να στολίζουν παρατημένα στενά κι ακατοίκητα.Τράβηξα μερικές γρήγορες φωτογραφίες. Περίεργοι τύποι, θαύμαζαν τη μηχανή μου, κοστολογώντας και την αξία της σ’ ένα γρήγορο ξεπούλημα…Παρότι διακριτικός γιατί κινητά, πορτοφόλια, μηχανές, κλέβονται και σκοτώνονται για λίγα ευρώ μιας δόσης…Το χαμόγελο του θανάτου και το παζάρι της σκόνης, άρχιζε ήδη να κάνει το γύρο του εκεί μέσα. Δεν ήθελα να ενοχλήσω, αυτή την τάξη αταξία, δεν θα μπορούσα να προσφέρω κάτι άλλωστε, εκτός ίσως τα παραπάνω που δεν θα ήθελα να χάσω κατά τη διάβα μου εκεί…

Πέρασα απέναντι, στην Αιόλου, αρκετός κόσμος γύριζε ή κάθονταν σε μπαρ, καφετέριες. Περισσότερο φιλική όσο η νύχτα πλησίαζε. Χαμόγελα, έρωτες, μικροπωλητές ευτυχίας, αδιάφοροι, λαθραία τσιγάρα, μουσικές από το πουθενά, έδιναν μια άλλη ευχάριστη νότα στην ατμόσφαιρα. Στάθηκα σε ένα όμορφο μικρό street food κι εκεί τέλειωσε η διαδρομή. Η νύχτα ήδη άπλωνε τις υγρασίες της στα παράθυρα, περιμένοντας τους ταξιδιώτες της.

Μια διαδρομή που θα την ξανακάνω, όπως υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Όταν ο Πειραιάς τελειώσει τα έργα του στο λιμάνι και ο καιρός είναι καλύτερος, σε Πειραιά και Αθήνα.

Κείμενο / Φωτό
More from Γιάννης Βέλλης

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ…

…. Είναι η νύχτα ζεστή | Κάπου υπάρχει μια καντίνα αραγμένη |...
Δείτε περισσότερα